(SYNECHEIA APO 10/08/2009)

Στο πλαίσιο της διαβολής του κατηγόρου εντάσσεται και η ενοχοποίηση του για ηθική ή φυσική αυτουργία στο φόνο ενός συμπολίτη του. Έτσι, ο Δημοσθένης παρουσιάζεται ως ένας αδίστακτος και πανούργος εγκληματίας που όχι μόνο διέπραξε το έγκλημα, αλλά παγίδευσε το φίλο του φορτώνοντάς του το φόνο και καταχράστηκε τα χρήματα που αυτός του εμπιστεύτηκε, όταν κατέφυγε στην εξορία.³⁴⁷ Οι παραπάνω κατηγορίες είναι, από όσο μπορούμε να γνωρίζουμε, αβάσιμες και αυθαίρετες και συνιστούν κατάφωρη διαβολή σε βάρος του αντιδίκου,τον οποίο παρουσιάζουν ως ένα κοινό εγκληματία. Αποτελούν αναληθή ρητορικά πυροτεχνήματα με τα οποία ο κατηγορούμενος επιδιώκει να καταστήσει τους δικαστές κοινωνούς της οργής και του μίσους του για τον κατήγορο.

Οι επιθέσεις του Αισχίνη δεν φαίνεται να περιορίζονται στις προσωπικές σχέσεις του Δημοσθένη, αλλά επεκτείνονται και στις επαγγελματικές. Με μια σειρά διαβολών ο ρήτορας επιχειρεί να ανταποδώσει στον κατήγορο τις βολές στην επαγγελματική του σταδιοδρομία. Έτσι, του αποδίδει τα ελαττώματα των επαγγελματιών λογογράφων, που δεν διστάζουν να θυσιάζουν τα συμφέροντά των πελατών τους στο βωμό του εύκολου κέρδους και αίρουν το επαγγελματικό απόρρητο. Αυτό συμβαίνει, όταν συνθέτουν παράλληλα λόγους για τον κατήγορο και τον κατηγορούμενο, οπότε ουσιαστικά προδίδουν τα μυστικά του ενός στον άλλο.³⁴⁸ Όπως λοιπόν ο Δημοσθένης χρησιμοποίησε την υποκριτική ικανότητα του Αισχίνη ως ένδειξη της απάτης του στους συμπρεσβευτές του και στον αθηναϊκό λαό, έτσι και ο Αισχίνης εκμεταλλεύεται την ευκολία με την οποία ο αντίδικος προδίδει την εμπιστοσύνη των πελατών του ως ένδειξη της ασύνειδης προδοσίας της πατρίδας του (§165) : tÕn d ™k fÚsewj prodÒthn pîj; «r£ ge oÙc æj sÝ. Ανασκευάζει, δηλαδή, όλες τις σχετικές μομφές του κατηγόρου του με την κατασκευή ανάλογων διαβολών σε βάρος του.

Η συμπεριφορά του Δημοσθένη, όπως την παρουσίασε ο κατηγορούμενος, δεν καταστρέφει μόνο τη σχέση του με τους ανθρώπους, αλλά και με τους θεούς. Τα αδικήματα και τα ανοσιουργήματά του τον καθιστούν ένοχο στα μάτια των θεών, οι οποίοι στρέφουν εναντίον του την οργή τους.³⁴⁹ Ο κατήγορος λοιπόν, πέρα από τα υπόλοιπα ,συνιστά και μίασμα για την πόλη. Έτσι, στα ελαττώματά του προστίθεται η ασέβεια που συνιστά βασικό τόπο της διαβολής καθώς προκαλεί το φόβο και τη δυσμένεια των δικαστών, οι οποίοι καλούνται να επιπλήξουν τον κατήγορο και να σταματήσουν τη δράση του.

Στον ἐπίλογον (§§180-184), ο Αισχίνης επανέρχεται στις συκοφαντίες και τις ύβρεις του φιλόδικου αντιπάλου του και τονίζει τη θαρραλέα απόφασή του να τις αντιμετωπίσει ακόμη και με κίνδυνο της ζωής του (§183). Χωρίς να προσθέσει καινούργια στοιχεία, κλείνει το λόγο του με μια τελευταία αντιπαραβολή του ήθους  ου και του ήθους του αντιδίκου.³⁵⁰ Εδώ λοιπόν η διαβολή συνιστά ουσιαστικά κοινό τόπο, καθώς αποσκοπεί στη διαμόρφωση της τελικής γνώμης του ακροατηρίου.

Ανακεφαλαιώνοντας, ο Αισχίνης αναθέτει στη διαβολή έναν πολύπλοκο και δυναμικό ρόλο, καθώς ενεργοποιεί όλες της τις διαστάσεις .Τη χρησιμοποιεί για να αφαιρέσει από τις κατηγορίες την αντικειμενικότητα και την εγκυρότητά τους, να αποκαταστήσει το όνομα και την εικόνα του και να πλήξει την εικόνα του αντιδίκου. Μετατρέπει έτσι τη σχέση του με τον κατήγορο σε σχέση θύματος –θύτη και στηρίζει το λόγο του σ’ ένα βασικό κοινό τόπο ανασκευής της διαβολής : ¥lloj ™k toà ¢ntidiab£llein tÕn diab£llonta·.³⁵¹ Σε αυτόν οφείλεται η μεγάλη αντιστοιχία στο περιεχόμενο και το στόχο των διαβολών των διαδίκων.

Ως προς τη θεματική, στο στόχαστρο του Αισχίνη βρίσκονται πτυχές του ιδιωτικού και δημόσιου βίου του Δημοσθένη και τίθενται υπό εξέταση οι ενέργειές του κατά τη διάρκεια των δυο πρεσβειών. Ωστόσο, ανεξάρτητα από τη συχνότητα χρήσης της διαβολής, στους λόγους και των δυο διαδίκων αντιμετωπίζουμε τις ίδιες δυσκολίες ως προς την εξακρίβωση του βαθμού αληθείας των ισχυρισμών τους. Από αυτόν εξαρτάται αν οι κατηγορίες ευσταθούν ή αν στηρίζονται σε παραποιημένα γεγονότα και επινοήσεις των δυο ρητόρων, οπότε τότε συνιστούν διαβολή. Το ευρύ πεδίο αναφοράς τους και η επιμελής απόκρυψη της διαβολής πίσω από διηγήσεις, ηθικά και παθητικά επιχειρήματα δυσχεραίνουν ακόμη περισσότερο την αναγνώρισή της. Για το λόγο αυτό, είναι πολύτιμες οι πληροφορίες για το βίο και τη δράση των ρητόρων με τη βοήθεια των οποίων διασαφηνίζεται πότε και πώς οι διάδικοι χρησιμοποιούν ή αλλοιώνουν τα πραγματικά γεγονότα και τα ατομικά χαρακτηριστικά.

Τέλος, ως προς τα μέσα της διαβολής που χρησιμοποιεί ο κατηγορούμενος, συχνή είναι η εφαρμογή των κοινών τόπων ανασκευής και δημιουργίας της, τους οποίους συναντάμε στα ρητορικά εγχειρίδια του Αριστοτέλη και του Αναξιμένη. Σε επίπεδο μορφής, η διαβολή εκφράζεται με την κατάλληλη επιλογή λεξιλογίου με τη βοήθεια του οποίου επιτυγχάνεται ο προπηλακισμός , η λοιδορία και ο ψόγος. Επιπλέον, αισθητή καθίσταται η παρουσία της ειρωνείας, την οποία συναντάμε εδώ σε μικρότερο βαθμό από ό,τι στο Δημοσθένη που προκρίνει αυτή και τον ψόγο έναντι της λοιδορίας, των ύβρεων και των προπηλακισμών. Τα παραπάνω μέσα  συνοδεύονται και από την κατάλληλη συναισθηματική φόρτιση, στην οποία κυριαρχεί η αγανάκτηση για τη συμπεριφορά του αντιδίκου και τις συκοφαντίες του και ο φόβος για την τύχη του ομιλητή.

Γενικά, από τη σύγκριση των δυο λόγων προκύπτει ότι ο τόνος του Αισχίνη είναι πολύ πιο επικριτικός και επιθετικός απέναντι στον κατήγορό του και σφύζει από ένταση και πάθος .Αυτό μαρτυρά η παρουσία της διαβολής και στα τέσσερα μέρη του λόγου του και ιδιαίτερα στη διήγησιν (§§12-118), όπου η χρήση της ξεπερνά τα συνηθισμένα όρια. Αντίθετα, ο Δημοσθένης χρησιμοποιεί περισσότερα λογικά επιχειρήματα και στοχεύει πρωτίστως στην κατάδειξη της ενοχής του Αισχίνη και δευτερευόντως στη διαβολή και την αμαύρωση της εικόνας του. Για το λόγο αυτό, ο τόνος του είναι πιο αυστηρός, επεξηγηματικός και ειρωνικός .Η διαβολή, πιο έντεχνα κατασκευασμένη, περιορίζεται στον ἀγῶνα (§§119-179) και εντείνεται στο τελευταίο τμήμα του, ενώ στο προοίμιον και στον ἐπίλογον λειτουργεί ως κοινός τόπος. Συνοδεύεται δε από την κατάλληλη δόση αγανάκτησης και οργής για την προδοτική στάση και την αχάριστη συμπεριφορά του κατηγορουμένου, χωρίς όμως να επεκτείνεται σε υπερβολές, εμφανή ψεύδη ή ανακρίβειες.

Επίλογος –Συμπεράσματα

Η εξέταση της θέσης της διαβολής στη δικανική θεωρία και πράξη των κλασικών χρόνων προσφέρει πολύτιμη βοήθεια για τον προσδιορισμό του χαρακτήρα και της λειτουργίας της στο δικανικό είδος .Επιπλέον, παρέχει τη δυνατότητα αξιολόγησης του έργου της τόσο από τη σκοπιά των θεωρητικών όσο και από την οπτική των ρητόρων και μας επιτρέπει έτσι να σχηματίσουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα για τη σημασία και το ρόλο της διαβολής στη ρητορική του πέμπτου και τέταρτου π.Χ. αιώνα.

Συγκεκριμένα, παρά τις διαφορές στον τρόπο θεώρησης του υλικού τους, ο Αριστοτέλης και ο Αναξιμένης καταλήγουν σε κοινά συμπεράσματα για το ρόλο και της θέση της διαβολής στο δικανικό είδος .Από τη σύμφωνη άποψή τους προκύπτει ότι α) η διαβολή αποτελεί σταθερό εφόδιο του προοιμίου και του ἐπιλόγου. β) Η κατασκευή και η ανασκευή της συνίσταται σε τόπους, οι οποίοι στοχεύουν να αποκαταστήσουν τη φήμη του ρήτορα και να αμαυρώσουν την εικόνα του αντιπάλου. γ) Η σύνδεση της διαβολής με την εκδικαζόμενη υπόθεση είναι περιορισμένη, καθώς η διαβολή αναφέρεται σε δευτερεύοντα στοιχεία με τα οποία ο ρήτορας στοχεύει να αφυπνίσει τις προκαταλήψεις των δικαστών. Κατά συνέπεια, έχει χαρακτήρα παρεκβατικό γεγονός που επιβεβαιώνει το χαρακτηρισμό που της αποδίδει ο Αριστοτέλης : ἔξω τοῦ πράγματος. Την άποψη αυτή φαίνεται να συμμερίζεται και ο Αναξιμένης, ο οποίος σε κανένα σημείο του έργου του δεν συνδέει τη διαβολή με τη διήγησιν ή τις πίστεις, όπως και ο Αριστοτέλης .

Ωστόσο, στη Ῥητορικὴ του Αριστοτέλη υπάρχουν κάποιες ενδείξεις που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η διαβολή παίζει σημαντικότερο ρόλο στο λόγο από ό, τι μια απλή παρέκβαση. Αυτές προκύπτουν από τη σχέση της διαβολής με το ἦθος και το πάθος που της παρέχει τη δυνατότητα να παρεισφρύσει και στα υπόλοιπα μέρη του λόγου. Ειδικότερα στον ἀγῶνα, η διαβολή ως μέσο προκλησης των παθών και αμαύρωσης του ήθους του αντιπάλου μπορεί να δράσει συμπληρωματικά και να καλύψει το κενό των αποδείξεων.Το ίδιο συμβαίνει και με την ἠθικήν διήγησιν, η οποία αφήνει κάποια περιθώρια στη διαβολή να αλλοιώσει την εικόνα και τη δράση του αντιδίκου. Παρόλα αυτά, οι παραπάνω ενδείξεις δεν είναι αρκετά ισχυρές για να υποστηρίξουμε ότι ο Αριστοτέλης υποχωρεί ως προς τις αρχικές του απόψεις για τη θέση της διαβολής και της αποδίδει περισσότερη αξία.

Τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τη εξέταση της θεωρίας διαφέρουν αρκετά από τα αποτελεσματα της έρευνας για τη θέση και τη λειτουργία της διαβολής στους δικανικούς λόγους του πέμπτου και τέταρτου π.Χ. αιώνα. Αυτό συμβαίνει γιατί η ανάλυση των τέσσάρων δικανικών λόγων του Λυσία, του Δημοσθένη και του Αισχίνη απέδειξε ότι η διαβολή κατέχει πιο σημαντικό και ευρύ ρόλο σ’έναν λόγο από αυτόν που της αποδίδουν οι θεωρητικοί.

Συγκεκριμένα, στο προοίμιον και τον ἐπίλογον η διαβολή λειτουργεί ως κοινός τόπος, ο οποίος στοχεύει να πυροδοτήσει τα πάθη των δικαστών με την προβολή του υποτιθέμενου ανήθικου χαρακτήρα του αντιδίκου. Με τη βοήθειά της, λοιπόν, διαμορφώνεται η αρχική και η τελική εικόνα των διαδίκων και κατ’ επέκταση η αρχική και τελική διάθεση των δικαστών απέναντί τους. Στη διήγησιν η διαβολή υπεισέρχεται στην επιλογή και τον τρόπο παρουσίασης των γεγονότων, τα οποία συχνά παραποιούνται για να αναδείξουν τις αρετές του ρήτορα και να υποβαθμίσουν τη δράση και τη συμπεριφορά του αντιδίκου.Τέλος, στον ἀγῶνα οι ρήτορες επιστρατεύουν τη διαβολή για να ενιχύσουν την επιχειρηματολογία τους. Συνήθως συνδέουν τους τόπους της με τα ηθικά και τα παθητικά επιχειρήματα, λόγω της συνάφειας του περιεχομένου αλλά και του ευρύτερου σκοπού τους.

Αξιοπρόσεκτη είναι επίσης η συσσώρευση τόπων της διαβολής στον ἐπίλογον τῶν ἀποδεικτικῶν . Πρόκειται για το επιστέγασμα των πίστεων, όπου ο ρήτορας έχει ολοκληρώσει την επιχειρηματολογία του και επιχειρεί να σφραγίσει τα συμπεράσματά του με την επίθεση στο ήθος του αντιδίκου.Η επίθεση αυτή περιλαμβάνει μια σειρά κατηγορίες που αφορούν στη δράση και την προσωπικότητα του αντιπάλου, αλλά δεν σχετίζονται άμεσα με την εκδικαζόμενη υπόθεση, παρά μόνο στο βαθμό που αποδεικνύουν το ποιόν του.Οι παραπάνω κατηγορίες ταιριάζουν στο κλίμα του ἀγῶνος και ανεβάζουν την ένταση στα ύψη δίνοντας τη σκυτάλη από τον λόγον στο πάθος. Όσον αφορά στη θέση του συγκεκριμένου τμήματος του λόγου στη ρητορική θεωρία, αρκετοί θεωρητικοί πριν αλλά και μετά τον Αριστοτέλη το χαρακτηρίζουν ως ηθική παρέκβαση για να τονίσουν τόσο τον παρεκβατικό του χαρακτήρα, όσο και τη σύνδεσή του με το ἦθος. Ο δε Αριστοτέλης δεν αναφέρεται καθόλου στον ἐπίλογον τῶν ἀποδεικτικῶν, αλλά παραχωρεί στη διαβολή ένα μικρότερο τμήμα του κυρίως ἐπιλόγου. Ωστόσο, όπως είδαμε, τόσο το περιεχόμενο όσο και ο τόνος της διαβολής είναι ασυμβίβαστα με το κλίμα και το ρόλο του ἐπιλόγου, όπως μάλιστα τον περιγράφει ο ίδιος ο Αριστοτέλης.

Από την παραπάνω σύγκριση καθίσταται αισθητή η εμφανής διάσταση θεωρίας και πράξης ως προς τη θέση της διαβολής σε ένα δικανικό λόγο και το ρόλο που καλείται να παίξει σε κάθε μέρος του. Η σαφώς πιο επιφυλακτική και συντηρητική στάση των θεωρητικών απέναντι στη διαβολή δεν μπορεί να αποδοθεί σε παραγνώριση κάποιων βασικών χαρακτηριστικών της ούτε σε άγνοια της ρητορικής πρακτικής. Αντίθετα, φαίνεται να εντάσσεται στη γενικότερη προσπάθειά τους να εθίσουν του επίδοξους ρήτορες σε μετρημένη χρήση της διαβολής, η οποία δεν θα μειώσει την εγκυρότητα του λόγου τους, ούτε θα προκαλέσει τη δυσμένεια των δικαστών. Από τα δυο βασικά ρητορικά εγχειρίδια του τέταρτου π.Χ. αιώνα , Τέχνη Ῥητορικὴ και Ῥητορικὴ πρὸς Ἀλέξανδρον, το δεύτερο βρίσκεται πιο κοντά στη σύγχρονη δικανική πρακτική. Ωστόσο, ακόμη και αυτό παρέχει μια ενδεικτική εικόνα των τόπων και του ρόλου της διαβολής, χωρίς να όμως επεκτείνεται στο σύνολο των λειτουργιών και των δυνατοτήτων της.

Αντίθετα, οι ρήτορες αντιμετωπίζουν τη διαβολή ως ένα σημαντικό όπλο το οποίο χρησιμοποιούν σε κάθε μέρος του λόγου, αφού το προσαρμόσουν πρώτα στις απαιτήσεις του. Με τη βοήθεια της διαβολής φέρνουν στο προσκήνιο όλες εκείνες τις πτυχές της προσωπικότητας και της ζωής του αντιδίκου που συντελούν στην ανυποληψία του, καθώς προσκρούουν στις κοινωνικές, θρησκευτικές ή πολιτικές προκαταλήψεις των δικαστών. Επιλέγουν γι’αυτό τα κατάλληλα στοιχεία τα οποία παραποιούν ποσοτικά ή ποιοτικά ώστε να λειτουργήσουν ως επιμέρους ενδείξεις του ήθους του αντιδίκου και να προκαλέσουν τη δυσμένεια των δικαστών. Ωστόσο, δεν θα ήταν σωστό να πιστέψουμε ότι οι δικαστές δεν ήταν προετοιμασμένοι για τις αμοιβαίες συκοφαντίες των διαδίκων και για την απόπειρα των ρητόρων να παρουσιάσουν ως διαβολή κάθε επιχείρημα του αντιδίκου που τους έθιγε, ανεξάρτητα από το βαθμό αληθείας του. Για το λόγο αυτό, οι ρήτορες φροντίζουν να καλύψουν τις διαβολές πίσω από άλλα, επιτρεπτά μέσα πειθούς, γεγονός που μαρτυρούν οι συχνές προσπάθειές τους να πείσουν τους δικαστές ότι οι συγκεκριμένες καταγγελίες τους δεν ξεφεύγουν από το θέμα και τον κεντρικό άξονα του λόγου.

Παρά τις διαφορές στην αντιμετώπιση της διαβολής από ρήτορες και θεωρητικούς, ο συνδυασμός των στοιχείων που προκύπτουν από την εξέταση των θέσεων και της τακτικής τους μπορεί να οδηγήσει στον προσδιορισμό της φύσης της διαβολής και της λειτουργίας της στους δικανικούς λόγους. Η διαβολή, λοιπόν, είναι μια ισχυρή τεχνική πρόκλησης των συναισθημάτων των δικαστών, η οποία χρησιμοποιείται από τους ρήτορες με σκοπό τη δημιουργία προκατάληψης σε βάρος  του αντιδίκου. Περιλαμβάνει κατηγορίες ψευδείς ή βάσιμες που αφορούν στο δημόσιο ή ιδιωτικό βίο του αντιδίκου και δεν σχετίζονται άμεσα με την υπόθεση, αλλά στοχεύουν στη δυσφήμισή του. Διαθέτει δε αρκετή ευελιξία, ώστε να παρεισφρέει σε κάθε μέρος του λόγου και να προσαρμόζει τους τόπους της στο κλίμα και τις απαιτήσεις του. Πέρα από τους τόπους, η κατασκευή και η ανασκευή της διαβολής συνίσταται στην επιλογή του κατάλληλου ύφους (λέξεως), με το οποίο οι ρήτορες μπορούν ευκολότερα να περάσουν τα μηνύματά τους και να κερδίσουν τις εντυπώσεις των δικαστών.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η διαβολή συνιστά αρνητική έκφανση, κατάχρηση του αριστοτελικού πάθους με τη βοήθεια του οποίου ο ρήτορας εγείρει στους δικαστές τα επιθυμητά συναισθήματα. Για το λόγο αυτό, εντάσσεται στα εξωτερικά-συμπληρωματικά στοιχεία ενός λόγου, καθώς η συγκεκριμένη χρήση του πάθους δεν είναι ούτε απαραίτητη, ούτε θεμιτή για την απόδειξη των θέσεων του ρήτορα.Κατά συνέπεια η διαβολή δεν συνιστά πίστιν, αλλά παρέκβασιν. Ωστόσο, η άμεση σχέση της με το πάθος αλλά και με το ἦθος, από τη συνεργασία των οποίων προέκυψε ως υποπροϊόν, της χαρίζει πειστικότητα και ευελιξία που μεταφράζεται στη δυνατότητα να εισέρχεται ακόμη και στο μέρος των αποδείξεων και να συνεργάζεται με τα ηθικά και παθητικά επιχειρήματα.

Συνοψίζοντας, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο χαρακτήρας της διαβολής, όπως προκύπτει από τη ρητορική θεωρία και πράξη του πέμπτου και τέταρτου π.Χ.αιώνα ,είναι τόσο παραπλανητικός όσο και ο ρόλος που καλείται να διαδραματίσει στους δικανικούς λόγους . Συγκεκριμένα, η διαβολή αν και δεν ανήκει στα επίσημα μέσα πειθούς διαθέτει μεγάλη ικανότητα να πείθει τους δικαστές. Με τη βοήθειά της οι ρήτορες επιχειρούν να παρασύρουν το ακροατήριό τους επηρεάζοντας τις διαθέσεις του.Αυτό το επιτυγχάνουν με την αληθοφάνεια των στοιχείων της και την πειστικότητα των προσωπείων που υιοθετεί σε κάθε μέρος του λόγου.

Επιπλέον, παρόλο που η διαβολή δεν αποτελεί βασικό δομικό συστατικό κάθε λόγου, η παρουσία της σε αυτόν καθίσταται ολοένα και πιο αισθητή, καθώς διευκολύνει το ρήτορα να περάσει τα μηνύματά του και να χειραγωγήσει το ακροατήριό του . Ενδεικτική ως προς αυτό είναι η αύξηση της συχνότητας εμφάνισης της διαβολής και η διευρυμένη χρήση της στους λόγους του Δημοσθένη και του Αισχίνη, όπου οι αρχικές της μορφές και οι τόποι που συναντάμε στο Λυσία καλλιεργούνται, εμπλουτίζονται και αποκτούν δριμύτητα και καυστικότητα . Κατά   συνέπεια, η εξελικτική πορεία της διαβολής φαίνεται να είναι ανάλογη με τους ρυθμούς εξέλιξης της αρχαίας ελληνικής ρητορικής, οι οποίοι της επιτρέπουν να ξεδιπλώσει τις πραγματικές της δυνατότητές της και να βρει τη γνήσια έκφραση και φύση της , όπως θα τη συναντήσουμε στη συνέχεια στους λόγους και το θεωρητικό έργο του Κικέρωνα και του Κοϊντιλιανού.

TELOC

Πανεπιστήμιο Κρήτης

Φιλοσοφική Σχολή

Τμήμα Φιλολογίας

Τομέας κλασικών σπουδών

Διπλωματική εργασία

Επόπτρια:Ι. Γιατρωμανωλάκη

Μεταπτυχιακή φοιτήτρια:

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΠΙΤΡΟΠΟΥ 

³⁴² Αισχίνη ΙΙ §148: kaˆ dšomai sîsa… me kaˆ m¾ tù logo-gr£fJ kaˆ SkÚqV paradoànai,.

³⁴³ Αισχίνη ΙΙ §§150-151

³⁴⁴ Αισχίνη ΙΙ §150 : o‰ deàro e„selhlÚqasi dik£sontej ›neka toà belt…stou tÁj pÒlewj, kaˆ m©llon prosšcousi to‹j b…oij ¹mîn À to‹j lÒgoij.» kaˆ dšomai sîsa… me kaˆ m¾ tù logo-gr£fJ kaˆ SkÚqV paradoànai,.

³⁴⁵ Αισχίνη ΙΙ §148 : sÝ d <Ð> ¢mfisbhtîn ¢n¾r enai, oÙ g¦r ¨n tolm»saimi e„pe‹n æj ¢n¾r e, ™gr£fhj lipotax…ou, kaˆ tÕn gray£menon NikÒdhmon tÕn 'Afidna‹on cr»masi pe…saj ™sèqhj, Ön Ûsteron met¦ 'Arist£rcou sunapškteinaj, kaˆ oÙ kaqarÕj ín t¦j ce‹raj e„j t¾n ¢gor¦n ™mb£lleij. βλ& §174

³⁴⁶ βλ. Δημ. ΧΙΧ §113

³⁴⁷ Αισχίνη ΙΙ § 166: E„sÁlqej e„j eÙdaimonoàsan o„k…an t¾n 'Arist£rcou toà MÒscou· taÚthn ¢pèlesaj. ProÜlabej tr…a t£lanta par' 'Arist£rcou feÚgontoj· toàton t¦ tÁj fugÁj ™fÒdia ¢pestšrhsaj[..] .

³⁴⁸ Αισχίνη ΙΙ § 165 : «r£ ge oÙc æj sÝ to‹j ™ntugc£nousi kaˆ pisteÚsasi kšcrhsai, lÒgouj e„j dikast»ria gr£fonta misqoà, toÚtouj ™kfšrein to‹j ¢ntid…koij; oegrayaj lÒgon Form…wni tù trapez…tV cr»mata labèn· toàton ™x»negkaj 'ApollodèrJ tù perˆ toà sèmatoj kr…nonti Form…wna.

³⁴⁹ Αισχίνη ΙΙ §158 : 'E£sete oân tÕ toioàton aØtoà prostrÒpaion, m¾ g¦r d¾ tÁj pÒleèj ge, ™n Øm‹n ¢nastršfesqai; kaˆ t¾n mn ™kklhs…an kaqa…rete, ™n d to‹j yhf…smasi di¦ toÚtou t¦j eÙc¦j poi»sesqe, kaˆ strat…an À pez¾n À nautik¾n ™kpšmyete;

3⁵⁰ Αισχίνη ΙΙ §183 : 'Egë g£r, ð 'Aqhna‹oi, toà mn mhdn ¢dike‹n Øm©j kÚrioj Ãn, toà d m¾ oecein a„t…an ¹ tÚch, ¿ sunekl»rwsš me ¢nqrèpJ sukof£ntV barb£rJ, Öj oÜte ƒerîn oÜte spondîn oÜte trapšzhj front…saj, ¢ll¦ toÝj e„j tÕn mšllonta aØtù crÒnon ¢nteroàntaj ™kfobîn, ¼kei yeudÁ sunt£xaj kaq' ¹mîn kathgor…an

³⁵¹ Αριστ. Ῥητ. 1416 a 29, ό.π. σ.13&σημ.37

Βιβλιογραφία

Α) Eκδόσεις αρχαίων συγγραφέων

1) Benseler G.(ed) Isocratis Orationes Lipsiae 1913-27, Αθήνα 1976

2) Blass F.(ed.) Andocidis Orationes Stuttgard 1966

3) Blass F.(ed.) Lycurgi: Oratio in Leocratem Lipsiae 1912

4) Dilts. M. (ed). Aeschinis Orationes , Stut gard 1997

5) Fuhrmann M.(ed.): Anaximenes Ars Rhetorica quae fertur Aristotelis Ad

Alexandrum , Monachii et Lipsiae

6) Hude C. (ed.) Lysiae Orationes , Oxford 1989

7) Kassel R.(ed.) Aristotelis Ars Rhetorica , Berlin 1976

8) Kenyon F.G.(ed.) Hyperidis Orationes et fragmenta Oxford 1954

9) Rennie W.(ed.) Demosthenis Orationes ,Oxford 1980

10) Thalheim Th ( ed.) Antiphontis Orationes et fragmenta Lipsiae 1982

Β)Γενική Βιβλιογραφία

1) Blass , F. (1893) , Die attische Beredsankeit , III 1&2 ,Leipzig

2) Bruns , I . (1896) , Die literarische Portraet der Griechen , Berlin

3) Carey , C.(2000) , The oratory of Classical Greece , II , Austin

4)Cope, E.M.and J.E.Sandys (1877) , Aristotle’s Rhetoric with a Commentary ,

Cambridge

5)Edwards M.& Usher S.(1993) Greek Orators I: Antiphon and Lysias ,

Warminster

6) Grimaldi M.A.(1988) , Aristotle Rhetoric: a commentary , New York

7)Harding , Ph. (1994) “Comedy and Rhetoric” στο I.Worthington (edt)

Persuasion : Greek Rhetoric in action , London

8) Jebb , R.C. (1893) The Attic Orators , I ,London

9) Kennedy , G. (2000) Ιστορία της κλασικής Ρητορικής , Αθήνα

10) Koster , S. (1980) , Die Invektive in der griechischen und romischen

Literatur , Meisenheim am Glan

11) MacDowell , D.M.(1975) The Law in Classical Athens , London

12) May ,J. (1988) Trials of Character .The eloquence of Ciceronian Ethos ,

Chappel Hill

13) Pearson ,L. (1981) The art of Demosthenes , Atlanda , GA.

14) Spengel , L.(1853-6) Rhetores Graeci , III ,Leipzig

15)Voegelin , W. (1979) Die Diabole bei Lysias ,New York

16) Yiatromanolakis-Panagopoulos , I. (1980)Techniques of emotional appeal in

Demosthenes and their relation to the pre-aristotelian and aristotelian theory , London

17) Γιατρομανωλάκη Ι.(2001) Δημοσθένους λόγοι «Ελληνικοί», Αθήνα

Συντομογραφίες

Όλες οι παραπομπές στη Τέχνη Ῥητορικὴ του Αριστοτέλη και στη Ῥητορικὴ πρὸς Ἀλέξανδρον του Αναξιμένη έχουν συντομογραφηθεί ως εξής:

Τέχνη Ῥητορικὴ = Αριστ. Ῥητ.

Ῥητορικὴ πρὸς Ἀλέξανδρον = [Αριστ.] Ῥητ. πρὸς Ἀλέξ. [ Η συγκεκριμένη πραγματεία , αν και δεν ανήκει στον Αριστοτέλη, εντάσσεται στο σώμα των έργων του και γι’ αυτό συντομογραφείται με τον παραπάνω τρόπο.]

Αισχίνης Ι Κατά Τιμάρχου

ΙΙ Περι της παραπρεσβείας

ΙΙΙ Κατά Κτησιφωντος

Ανδoκίδης Ι Περί τῶν μυστηρίων

Αντιφών : VI Περί τοῦ χορευτοῦ

Δημοσθένης VIII Περὶ τῶν ἐν Χερρονήσῳ

ΙX Κατὰ Φιλίππου ΙΙΙ

XVI Ὑπὲρ Μεγαλοπολιτῶν

XVIII Περὶ τοῦ στεφάνου

XIX Περὶ τῆς παραπρεσβείας

XXIII Κατ’ Ἀριστοκράτους

ΧΧ V Κατ'Ἀριστογείτονος

XLI Κατά Σπουδίου

LIV Κατά Κόνωνος αἰκείας

LVII Κατ’ Εὐβουλίδου

Ισοκράτης I Πρὸς Δημόνικον

VIIΙ Περί εἰρήνης

XV Περί τῆς ἀντιδόσεως

Λυσίας ΙΧ Ὑπὲρ τοῦ στρατιώτου

ΧΙΙ Κατ’ Ἐρατοσθένους

ΧΙΙΙ Κατ’ Ἀγοράτου

ΧΙΧ Ὑπὲρ τῶν Ἀριστοφάνους χρημάτων

Λυκούργος Ι Κατὰ Λεωκράτους

Υπερείδης ΙΙ Ὑπὲρ Λυκόφρονος

Chaos-Cheos-Chyos

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΕ ΔΕΣΠΟΤΑ

ΚΑΛΟΓΝΩΜΑ  ΥΠΟΔΕΞΟΥ

ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΙ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΕΙ

ΚΑΙ ΜΕ ΟΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ

(ΚΑΤΑ ΤΙΝΑ ΑΡΜΟΝΙΑ)

8ος ΠΥΘΙΟΝΙΚΟΣ

         ΣΤ.68

         ΠΙΝΔΑΡΟΣ

THE DARKNESS

BEFORE THE CREATION OF COSMOS,UNIVERSE,SYN-PAN.

BEFORE THE CREATION  OF AIEI-OON(ΑΙΩΝ) ,CHOOROS (=space) AND CHRONOS (=time)

CHAOS WAS GOVERNING THE UNKNOWN EXISTENCE,       THE aylon (αυλον=NON MATERIALISTIC)   pan (=EVERYTHING)        ,THROUGH THE HELP AND FRAGMENT (as an obstacle)  OF DARKNESS,A QUALITY OF  IT, WHICH AS NOT  BEING MATERIALIZED  YET,WAS EXPRESSING ITS EXISTENCE THROUGH THE UNCLASSIFIED,UNMOVED SKEPSEIS (KIND OF THINKINGS)   of the A-YLOS NOUS (=MIND).

   AS ATAKSIA (DISORDER,NOT CLASS) WAS CONQUERING THE UN-MATERIALIZED SKOTOS (MAIN SUBSTANCE OF DARKNESS WITH SPECIFIC  COLOUR ,SEEN AS A VIBRATION, TALANTOOSIS,FROM  the one  POSITION OF liberty),BEING FULL OF SKEPSEIS ,THEN SUDDENLY  THE beloved nous CREATED BY HIS DIVINE UNITED WILLS OF SOPHIA AND LOVE ,THE noesis,THE FIRST UN-MATERIALIZED MOVING SKEPSIS.

IT WAS THE NOESIS OF eros.

THAT FIRST MOVEMENT IN DEEP DARK CHAOS HAD AS  A RESULT ,THE (H)ELLIPTICAL ATTRACTION OF EVERY SKEPSIS,ONE BY ONE AROUND THE NEWLY BORN noesis OF eros.

  SPINNING  SPEIROEIDOOS (=IN SPIROID WAY) AROUND IN CHYOS (A TURNING TO E AND THEN  TO Y),THE SYSTEM OF SKEPSEIS AND DELIGHTFUL eros noesis  CREATED  pyr (=FIR-E) ,THE IDEA OF AGO-A-THON.

  THAT IDEA FROM ITS BIRTH SERVED THE NEW CREATION  BY DONATING ITS POWERS OF MOVEMENT (=KINESIS)  FOR THE MULTI POLARIZATION OF A-YLON  TO YLE(=MATERIAL) ,WITH THE HELP AND USE OF FREQUENCIES  APPEARING  FROM ALL THESE HAPPENINGS  WHICH TOOK  PLACE IN THE AIOONION (=ETERNAL) AYLON SKOTOS.

  THE PURPOSE WAS THE CREATION OF THE LAW OF TAKSIS (=ORDER) FROM  A-TAKSIA (=DISORDER) SO THAT TO MULTIPLYING ITSELF IN AN IDEAL KOSMOS,THROUGH IDEAS OF noesis AND YIKOS logos.

ΤΑ ΜΕΝ ΟΥΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΘΕΙΑ ΑΓΑΠΩΜΕΝ

ΚΑΙ ΣΜΙΚΡΩΣ ΕΙΚΟΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ,

ΤΑ ΔΕ ΘΝΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ

ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΞΕΖΩΜΕΝ

                    ΚΡΙΤΙΑΣ,ΠΛΑΤΩΝ

                       107 Δ 7-9

                                                                                                            ουτος  εφα

PUBLISHED AT MAGAZINE "HELLENIC THEMES",MELBOURN ,AU.

MAY'S 2009 EDITION

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΜΕΝ ΕΠΕΙΕ ΠΑΝΟΠΕΑ

NASA Steps Closer to Nuclear Power for Moon Base

A concept of a nuclear reactor buried below the lunar surface to make use of lunar soil as additional radiation shielding. The engines that convert heat energy to electricity are in the tower above the reactor, and radiators extend out from the tower to radiate into space any leftover heat energy. The power system would transmit 40 kilowatts of electric power, enough for about eight houses on Earth, to the lunar outpost. Credit: NASA

NASA has made a series of critical strides in developing new nuclear reactors the size of a trash can that could power a human outpost on the moon or Mars.

Three recent tests at different NASA centers and a national lab have successfully demonstrated key technologies required for compact fission-based nuclear power plants for human settlements on other worlds.

"This recent string of technology development successes confirms that the fission surface power project is on the right path," said Don Palac, NASA's fission surface power project manager at the Glenn Research Center in Cleveland, Ohio, in a statement.

Power on the moon

NASA's current plan for human space exploration is to return astronauts to the moon by 2020 on sortie missions that could lead to a permanent outpost for exploring the lunar surface and testing technologies that could aid a manned mission to Mars.

The space agency has been studying the feasibility of using nuclear fission power plants to support future moon bases. Engineers performed tests in recent weeks as part of a joint effort by NASA and the Department of Energy.

Nuclear fission power plants work by splitting the nuclei of atoms in a sustainable, controllable reaction that releases heat, which can then be funneled through a power converter to transfer that energy into usable electricity.

A small fission-based nuclear reactor coupled with a Stirling engine could provide up to 40 kilowatts of usable energy, enough to support a moon base or Mars outpost, project scientists said. That's about the same amount of power needed to supply eight houses on Earth, NASA officials have said.

For comparison, the four giant solar arrays on the International Space Station can generate up to 120 kilowatts of usable power - about the equivalent to support 42 average-sized homes. They extend from a main truss as long as football field and make the space station easily visible at night on Earth to the unaided human eye.

Key milestones

In one of the recent tests, Palac's team subjected a lightweight radiator panel prototype to the vacuum conditions it would experience in space, as well as extreme cold (minus 125 degrees Celsius, or about minus 193 degrees Fahrenheit). The radiator is about 6 feet wide and 9 feet long, and one of 20 that would be required to keep a lunar fission reactor cool, project officials said.

A second fission power milestone included pumping molten liquid metal through a Stirling engine, an engine driven by heat, to simulate how heat from a nuclear reactor could be shunted to a converter to generate power. The test was carried out at NASA's Marshall Space Flight Center in Huntsville, Ala.

The third test bombarded a Stirling engine alternator with radiation, up to 20 times the cumulative dose allowed for today's fission power plants on Earth, to see how it would hold up. It passed with flying colors, NASA officials said. Engineers performed the 26-hour endurance test at the Sandia National Laboratory in Albuquerque, N.M.

"The pace of progress exhibited by these three achievements in the same time period is exciting," said Lee Mason, NASA's principal investigator for fission surface power at the Glenn Research Center. "It has built the team's confidence and prepared them for challenges that lay ahead."

The next step for NASA's fission power project is to combine its radiator, engine and alternator successes into a single non-nuclear power plant demonstration. That test is slated to begin in 2012, NASA officials said.

By Tariq Malik

SOURCE  http://www.space.com/

ΗΜΕΙΣ ΤΑ ΕΥΡΗΚΑΜΕΝ ΚΑΙ ΤΑ ΓΡΑΨΑΜΕΝ ΠΡΟ 10.000 ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΤΩΝ,ΤΟΥΤΟ ΔΕ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΝ ΕΙΤΕ ΚΕΚΡΥΜΜΕΝΟΝ ΕΝ ΤΑΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΑΙΣ.

ΜΕ ΓΥΜΝΑ  ΜΑΤΙΑ

Ο νυχτερινός ουρανός είναι ένα θαυμάσιο θέαμα ακόμα και με γυμνά μάτια. Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι για χιλιάδες χρόνια πριν την εφεύρεση του τηλεσκοπίου γοήτευε τους λαούς του κόσμου που τον παρατηρούσαν μόνο διά γυμνού οφθαλμού!

Ακόμα και σήμερα ο ουρανός δεν είναι μόνο για αυτούς που διαθέτουν κιάλια ή τηλεσκόπια. Το να μάθετε, μάλιστα, τα βασικά μυστικά του ουρανού,  τα είδη των ουράνιων αντικειμένων, την θέση τους και τις κινήσεις τους είναι μια γνώση που περνάει μέσα από την παρατήρηση του ουρανού δια γυμνού οφθαλμού.

Ας δούμε, λοιπόν, όλα αυτά τα θαυμαστά πράγματα που μπορεί κανείς να παρατηρήσει στον ουρανό χωρίς οπτικά βοηθήματα!

Αστέρια και Αστερισμοί
Μα βέβαια! Το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεται κανείς μόλις σηκώσει το βλέμμα του προς τον νυχτερινό ουρανό είναι τα αστέρια. Μερικές χιλιάδες από αυτά είναι ορατά με τα γυμνά μάτια. Στις πόλεις, βέβαια, δεν είναι ορατά τόσα πολλά παρά μονάχα τα πιο λαμπρά. Ωστόσο, τα πιο λαμπρά από τα αστέρια είναι και τα πιο ενδιαφέροντα. Γιατί; Διότι ενώνοντάς τα με φανταστικές γραμμές σχηματίζουν τους πασίγνωστους αστερισμούς όπως η Μεγάλη Αρκτος και ο Λέων! Το πιο συναρπαστικό κομμάτι της παρατήρησης δια γυμνού οφθαλμού είναι, ίσως, να μπορεί κανείς να αναγνωρίζει τα πιο λαμπρά αστέρια με τα ονόματά τους και να αναγνωρίζει τους αστερισμούς τους οποίους σχηματίζουν. Στο αντίστοιχο κομμάτι του AstroVox θα μάθετε τα βασικά στοιχεία.

Τα Αστέρια

Τα αστέρια είναι τα πρώτα αντικείμενα που βλέπει κανείς όταν κοιτάζει τον νυχτερινό ουρανό. Ο αριθμός τους είναι πραγματικά τεράστιος, υπάρχουν δισεκατομύρια. Ωστόσο με ορατό μάτι είναι ορατά μόνο 3000 στην καλύτερη περίπτωση (δηλαδή μακριά από τα φώτα των πόλεων και για ανθρώπους με ικανή όραση). Ολα τα αστέρια που βλέπουμε ανήκουν στον γαλαξία μας. Και οι υπόλοιποι γαλαξίες αποτελούνται από αστέρια αλλά λόγω της μεγάλης απόστασης δεν μπορούμε να διακρίνουμε σε αυτούς ξεχωριστά αστέρια. Πολλά από τα αστέρια που βλέπουμε είναι διπλά ή πολλαπλά. Πολλές φορές τυχαίνει δύο αστέρια, που δεν είναι αναγκαίο να βρίσκονται κοντα μετάξύ τους αλλά απλά βρίσκονται και τα δύο πάνω στην ίδια νοητή ευθεία από την γη προς αυτά, να είναι ορατά ως ένα άστέρι με γυμνό μάτι αλλά να διαχωρίζονται σε δύο αστέρια με ένα τηλεσκόπιο. Τα αστέρια που είναι ορατά είναι διαφόρων ηλικιών, μεγεθών, χρωμάτων, λαμπροτήτων, αποστάσεων από εμάς.

Ακόμα και τα πιο κοντινά από αυτά απέχουν από εμάς αποστάσεις απαγορευτικές για την σημερινή τεχνολογία. Τα πιο νέα αστέρια έχουν ηλικία ...μόλις μερικών χιλιάδων ετών ενώ άλλα αστέρια έχουν ηλικία πολλών εκατομμυρίων ετών.

Για να περιγράψουμε την λαμπρότητα των αστέρων χρησιμοποιούμε το φαινόμενο και το απόλυτο μέγεθος. Το μέγεθος είναι μία λογαριθμική κλίμακα που μετράει πόσο λαμπρό είναι ένα αστέρι. Το φαινόμενο μέγεθος μετράει πόσο λαμπρό φαίνεται σε εμάς ενώ το απόλυτο πόσο λαμπρό είναι πράγματι. Αυτά τα δύο δεν συμπίπτουν καθώς μπορεί ένα αστέρι να φαίνεται σε εμάς τους γήινους πιο λαμπρό επειδή είναι πολύ κοντά μας από ότι ένα λαμπρότερο άστρο που όμως είναι μακριά μας. Δεν είναι όλα τα αστέρια σταθερής λαμπρότητας, υπάρχουν και οι μεταβλητοί αστέρες που οι λαμπρότητά τους αλλάζει με το χρόνο. Πολλοί ερασιτέχνες αστρονόμοι έχουν σαν αγαπημένη ασχολία την παρατήρηση των μεταβλητών αστέρων και την εκτίμηση του μεγέθους τους.

Αν παρατηρήσετε πολλά αστέρια θα δείτε ότι δεν είναι όλα άσπρες κουκίδες. Ναι, τα αστέρια έχουν χρώματα, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο έντονα. Αυτό εξαρτάται κατά μεγάλο βαθμό από την ηλικία του αστεριού αλλά και από την θερμοκρασία του. Ετσι, κόκκινα αστέρια όπως ο Αρκτούρος ή ο Μπετελγκέζ είναι μεγάλης ηλικίας και πιο ψυχρά ενώ μπλε αστέρια όπως τα αστέρια των Πλειάδων είναι νέα αστέρια.

Τα 25 Λαμπρότερα Αστέρια Του Ουρανού
Παρακάτω ακολουθεί ένας πίνακας με τα 25 λαμπρότερα αστέρια του ουρανού. Δίνεται επίσης το λατινικό τους όνομα, ο αστερισμός όπου ανήκουν, φαινόμενη και απόλυτη λαμπρότητα καθώς και η απόστασή τους σε έτη φωτός

*LY: Light Years (έτη φωτός)

Οι αστερισμοί

Ο έναστρος νυχτερινός ουρανός όχι μόνο γοήτευε πάντα τους λαούς της γης σε όλες τις εποχές αλλά και ερέθιζε την φαντασία τους. Ετσι οι αρχαίοι λαοί άρχισαν να αναζητούν στον ουρανό σχήματα και μορφές ενώνοντας με νοητές γραμμές τα λαμπρότερα αστέρια. Χρησιμοποιώντας την φαντασία τους παρομοίασαν τις μορφές που σχηματίζονταν στον ουρανό με θεότητες, μυθικούς ήρωες, ζώα και αντικείμενα. Ετσι γεννήθηκαν οι αστερισμοί, δηλαδή ομάδες αστεριών στον ουρανό που βρίσκονται κοντά μεταξύ τους.

Ολοι οι λαοί είχαν τα δικά τους ονόματα για τους αστερισμούς ενώ οι πρώτες γραπτές αναφορές εμφανίζονται από τους Βαβυλώνιους και ύστερα από τους Ελληνες και τους Αραβες. Μεγάλες προσωπικότητες της Αρχαίας Ελλάδας όπως ο Ερατοσθένης, ο Ιππαρχος και ο Πτολεμαίος κατέγραψαν σε κείμενά τους καταλόγους με τους αστερισμούς όπως τους είχαν χωρίσει στην εποχή εκείνη μαζί με τους μύθους που τους συνόδευαν.

Στη πορεία της ιστορίας τα αστέρια του ουρανού χωρίστηκαν σε αστερισμούς με πολλές παραλλαγές ανάλογα με την εποχή και το μέρος της γης, με διαφορους αστερισμούς να προστίθενται ή να αφαιρούνται, να αλλάζουν οι μορφές ή τα όρια τους. Ετσι σε διαφορετικά σημεία της γης υπήρχαν διαφορετικές εκδοχές του ουρανού ενώ και ο κάθε ουρανογράφος έβαζε και την δική του πινελιά στους χάρτες του και σχημάτιζε αστερισμούς με την δική του φαντασία. Για να μπει μια τάξη στους αστερισμούς, το 1932 η Παγκόσμια Αστρονομική Ενωση συνεδρίασε και αποφάσισε να υιοθετήσει σαν παγκόσμια αποδεκτή την εκδοχή για τους αστερισμούς του Eugene Delporte ο οποίος είχε χωρίσει τον ουρανό σε 88 αστερισμούς με σαφώς καθορισμένα σύνορα.
Ετσι, σήμερα αναγνωρίζουμε στον ουρανό 88 αστερισμούς οι πιο πολλοί από τους οποίους έχουν τα ονόματα ηρώων της ελληνικής μυθολογίας. Για να μάθετε να εντοπίζετε τους αστερισμούςπηγαίνετε εδώ.

Στην Ελλάδα δεν είναι ορατοί όλοι οι αστερισμοί (αυτό συμβαίνει μόνο στον ισημερινό) αλλά οι περισσότεροι από αυτούς. Οι αστερισμοί που είναι κοντά στον βόρειο ουράνιο πόλο (που δείχνει ο Πολικός Αστέρας) είναι αειφανείς δηλαδή είναι ορατοί οποιαδήποτε στιγμή καθόλη την διάρκεια του έτους. Τέτοιοι αστερισμοί είναι η Μικρή Αρκτος, η Μεγάλη Αρκτος και η Κασσιόπη. Αφανείς αστερισμοί είναι εκείνοι που βρίσκονται κοντά στον νότιο ουράνιο πόλο (ο οποίος ποτέ δεν είναι ορατός στην Ελλάδα) και δεν μπορεί να τους δει κανείς απο την χώρα μας. Τέλος, υπάρχουν οιαμφιφανείς αστερισμοί, που είναι και οι περισσότεροι, και οι οποίοι είναι ορατοί σε ορισμένες εποχές και αόρατοι σε άλλες. Ας δούμε τώρα έναν συνοπτικό κατάλογο που περιγράφει χονδρικά σε ποια εποχή ο κάθε αστερισμός είναι καλύτερα ορατός.

                                                                         ΠΗΓΑΣΟΣ-ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ-ΥΔΡΟΧΟΟΣ-ΚΡΙΟΣ-ΚΑΣΣΙΟΠΗ-ΠΕΡΣΕΑΣ-ΙΧΘΕΙΣ

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΠΗΓΗ  http://www.astrovox.gr/

For centuries, humans have been fascinated by Mars. Its reddish hue, relative proximity to Earth, and a mistaken notion that its surface was laced with “canals” have made it fodder for dramatists and science-fiction writers from Orson Welles (“The War of the Worlds”) to Ray Bradbury (“The Martian Chronicles”)

Now anyone with a Web browser can become a Martian explorer. That’s because NASA is launching a new citizen-science Web site, called “Be a Martian,” that gives people a chance to view hundreds of thousands of images gathered over decades of exploration on the Red Planet.

Site visitors can pan, zoom and explore the planet through images from Mars landers, roving explorers and orbiting satellites dating from the 1960s to the present. Many of the images have never before been seen.

The site is also designed as a game with a twofold purpose: NASA and Microsoft hope it will spur interest in science and technology among students in the U.S. and around the world. It also is a “crowdsourcing” tool designed to tap visitors’ brains and help the space agency process volumes of Mars images.

“We really need the next generation of explorers,” says Michelle Viotti, director of Mars Public Outreach at NASA’s Jet Propulsion Laboratory. “And we’re also accomplishing something important for NASA. There’s so much data coming back from Mars. Having a wider crowd look at the data, classify it and help understand its meaning is very important.”

The project was created through an agreement between NASA’s Jet Propulsion Laboratory and Microsoft, with contributions from Arizona State University and — through a grant by Microsoft Research — Oxford University. It was built on the Microsoft Windows Azure platform, using a Silverlight application, and a new service code-named “Dallas,” which houses all the information.

The Power of Citizen Science

Tim Harris, product manager for Microsoft’s Developer Platform Evangelism (DPE) group, says such “citizen science” initiatives are a great way to both engage the public and create useful metadata that helps scientists organize and prioritize their research.

An example of this is Oxford University’s Galaxy Zoo. Oxford consulted with Microsoft on the NASA project via a grant from Microsoft Research. “They’ve got graduate students doing the work today, but the amount of time it takes is extraordinary,” says Harris. “With Galaxy Zoo, in a matter of months they were able to do more work than the graduate students were able to do in two years. With ‘Be a Martian,’ we’re hoping the public can knock out Mars-related challenges pretty quickly.”

Harris says the success of Galaxy Zoo is a great example of how citizen science can work to support researchers: “The power of citizen science is that critical mass of people — hundreds of thousands on the Internet doing millions of classifications compared to a dozen grad students in a basement doing a few dozen classifications a day.”

Users of Galaxy Zoo even discovered a new type of celestial body. Harris says the “Be a Martian” project has similar potential.

“We know there were photographs snapped of a landslide in progress on Mars that scientists discovered serendipitously,” he says. “We hope many more people can be involved in that kind of exciting discovery.”

NASA’s Wow Factor a Challenge

As director of business innovation for DPE, it’s Marc Mercuri’s job to design technology solutions that tackle unique challenges. He echoes the effectiveness of the so-called   crowdsourcing approach — using entertainment to attract the brainpower of a multitude of human beings — when it comes to processing large volumes of science information.

Pulling it off can be a challenge, though. The tactical problems of crowdsourcing are twofold. On the one hand, the experience must be interesting and engaging enough that people will want to participate. On the other hand, you need to have enough servers to keep the site alive during peak traffic.

“The hardware question represents a problem for a lot of organizations,” Mercuri says. “If you invest in the servers to handle your launch traffic, what do you do with them when it cools off? A lot of organizations don’t want to make that huge up-front investment.”

The challenge of matching hardware to demand is prompting many organizations to outsource their processing power for Web services. Microsoft’s solution in this space is the Windows Azure platform.

With NASA’s “Be a Martian site,” Mercuri says, NASA and Microsoft were able to employ the crowdsourcing concept for educational purposes while providing a social benefit. The Windows Azure platform, using Silverlight and “Dallas,” has succeeded in making large mission datasets available and easy to access, opening up a world of exploration for visitors to the site — literally.

“When it comes to the wow factor, it’s tough to compete with the images NASA has collected over several decades of space exploration,” he says. “With Silverlight’s support for high-definition video, it was a natural choice for building a Web application that could showcase the space agency’s fantastic imagery.”

Microsoft and NASA used Silverlight to build an interactive application that can run on any major browser. The images number in the hundreds of thousands — decades of research represented by terabytes of information, all free for the public to peruse and comment on.

“It’s a fun, casual game with beautiful images that also has a real purpose,” says Mercuri. “You don’t need a degree in science, but you can contribute back to the space program right away. And for those who are inspired, particularly the next generation, it opens up a path for continued learning that we hope may actually lead to advanced degrees later on.”

Visitors earn points and can build an online reputation by helping NASA examine and organize the images. A game called Mapping Mars lets users align images with the same geo-coordinates to build a global map of the planet. Another game has visitors count craters to help scientists understand the relative age of rocks on Mars’ surface.

Housing all those images is “Dallas,” an information service that sews up neatly with the front-end Silverlight application. Mercuri says “Dallas” was designed to make it easy for Web developers to access and serve information.

“‘Dallas’ has a nice Web interface for accessing it,” he says. “You can click a link to generate a class that makes it easy to consume this data inside of .NET applications. Even if you’re not a Web-savvy kid, you’re going to be able to take this library and plug it into your application, and it just works.”

Powering it all is Microsoft’s Web services platform, Windows Azure. Just as Windows 7 connects a computer’s processor with its applications and user input, Windows Azure provides the Web-based operating system that links information residing in an information service like “Dallas” with the Silverlight application users are working with.

Computer processing power through the Windows Azure platform is provided from Microsoft datacenters located around the world. This proverbial “cloud” computing system solves the problem of making a huge up-front investment in servers.

“Running applications based on the Windows Azure platform through cloud services provides the ability to scale to any level,” says Mercuri. “The system dedicates an appropriate amount of processors to the application, whether it’s being used by 250, 250,000 or 2,500,000 people at the same time.”

Mercuri says that ability to scale for any situation is one of the most compelling reasons that more and more companies are moving their IT infrastructures to the cloud.

And according to DPE’s Harris, the same ability to scale and serve any number of users in the business world also enables the educational power of crowdsourcing and citizen science to be realized.

“The real power of this approach is the same as it always is with technology — putting information into people’s hands and seeing what they do with it.”

Developers and Movie-Makers Invited to “Be a Martian”

This week NASA’s Mars Exploration Program and Microsoft are launching a citizen-science programming competition called the Pathfinder Innovation Challenge. With Mapping Mars as an example citizen-science application, the competition challenges developers to use the NASA data, its media API and other citizen-science components to build new applications for solving a set of problems defined by NASA scientists and engineers.

Entries will be judged on a number of criteria, including technical, educational and design components. Several great prizes from NASA and Microsoft are up for grabs, and the grand prize is sponsored in part by Microsoft Bing. More information about the programming competition can be found athttp://mars.jpl.nasa.gov/beamartian/PIC/.

For “Martians” who are not programmers but are developing entry-level computer skills, the Martian Film Fest competition will allow greater participation. Members of the public who wish to express their interest in Mars, while building their digital movie-making skills, can find more information about the Martian Film Fest athttp://mars.jpl.nasa.gov/

source http://www.microsoft.com

Αρίσταρχος ο Σάμιος

Με τα λόγια αυτά ο Κλεάνθης κατηγόρησε τον Αρίσταρχο για διάπραξη ύβρης κατά των Ολυμπίων θεών και ο γεννημένος στη Σάμο αστρονόμος αναγκάστηκε να βρει καταφύγιο στην Αλεξάνδρεια ώστε να αποφύγει την θανατική ποινή.. Ο Αρίσταρχος γεννήθηκε στη Σάμο περίπου το 310 π.Χ και πέθανε στην Αλεξάνδρεια μεταξύ των ετών 250-230 π.Χ. Γνωρίζουμε πολύ περισσότερα για τα έργα του παρά για την ζωή του: παρακολουθούσε μαθήματα στη σχολή του Αριστοτέλη στην Αθήνα όπου είχε δάσκαλο τον φιλόσοφο Στράτων, ανέπτυξε θεωρίες στα μαθηματικά αλλά κυρίως στην αστρονομία όπου θεωρείται ο θεμελιωτής της ως επιστήμη.
Ήταν ένας από τους ενδοξότερους επιστήμονες της αλεξανδρινής περιόδου αφού οι έρευνές του είχαν βάση τη λογική σκέψη και όχι τις θρησκευτικές δοξασίες αντίθετα με τις μέχρι τότε μελέτες άλλων επιστημόνων, αυτός ήταν και ο λόγος που τον ανάγκασε να μεταναστεύσει για την Αλεξάνδρεια. Ο Αρίσταρχος πήγε κόντρα στους τότε καιρούς και διατύπωσε θεωρίες αδιανόητες για την εποχή του, ζητήθηκε η καταδίκη του ως άθεος και κανένας από τους σύγχρονους ή μεταγενέστερούς του επιστήμονες δεν στάθηκε σύμμαχός του στην αναζήτηση ενός πραγματικά αληθινού κοσμολογικού μοντέλου. Αντίθετα απομονώθηκε ιδεολογικά και δέχτηκε πυρά από το κατεστημένο της εποχής του, μονάχα ο Σέλευκος από τη Βαβυλώνα έναν αιώνα μετά προσπάθησε να επαναφέρει το πλανητικό μοντέλο που είχε προτείνει ο Αρίσταρχος αλλά και η δεύτερη αυτή προσπάθεια δεν επέφερε κανένα αποτέλεσμα.
Ο Αρίσταρχος ήρθε σε αντίθεση με την γεωκεντρική θεωρία (η Γη βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος) που υποστηριζόταν ως τότε και τοποθέτησε την κοσμική θέση της Γης και των υπολοίπων πλανητών σε αέναες ανεξάρτητες κυκλικές κινήσεις γύρω από τον Ήλιο. Πιο συγκεκριμένα ισχυρίστηκε ότι ο Ήλιος και όλοι οι απλανείς αστέρες παραμένουν διαρκώς ακίνητοι ενώ η Γη, την οποία τοποθέτησε σωστά ως τον τρίτο πλανήτη από τον Ήλιο, κάνει τόσο μια ετήσια περιστροφή γύρω από αυτόν όσο και μια ημερήσια περιστροφή περί τον άξονά της.
Ακόμα, σύμφωνα με την «ηλιοκεντρική θεωρία», ο Αρίσταρχος απέδειξε ότι η διάμετρος του Ήλιου είναι μεταξύ 18 έως 20 φορές μεγαλύτερη της διαμέτρου της Γης και υπέθεσε ότι οι πλανήτες διαγράφουν τις τροχιές τους γύρω του, αλλά μέσα στη σφαίρα των απλανών αστέρων, η οποία είναι τόσο μεγάλη, ώστε ο λόγος της διαμέτρου της Γης προς τη διάμετρο του «Σύμπαντος» να είναι ίσος με το λόγο της διαμέτρου της τροχιάς της Γης προς τη διάμετρο της σφαίρας των απλανών αστέρων. Συγκρίνοντας, δηλαδή, τις αποστάσεις των απλανών αστέρων προς τη διάμετρο της τροχιάς της Γης, βρήκε ότι η τελευταία είναι τόσο μικρή, ώστε να μπορεί να θεωρηθεί ως σημείο.
Σύμφωνα με τον Μαθηματικό Ε. Σπανδάγο στις προθέσεις του Αρίσταρχου ήταν να υπογραμμίσει ότι η σφαίρα των απλανών αστέρων είναι ασυγκρίτως μεγαλύτερη από τη σφαίρα που περιέχει την τροχιά της Γης, γεγονός απαραίτητο για να συμφιλιωθεί η προφανής ακινησία των σταθερών αστέρων με την κίνηση της Γης.
Οι διαπιστώσεις αυτές έχουν τεράστια επιστημονική αξία και αφήνουν άφωνους τους σημερινούς αστρονόμους καθώς κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για τον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιήθηκαν. Στις παρατηρήσεις αυτές έφθασε η σύγχρονη αστρονομία κατόπιν σειράς ερευνών και μετρήσεων με τη βοήθεια εξαιρετικών οργάνων της νεότερης τεχνικής. Τον 3ο π.Χ αιώνα δεν γνωρίζουμε αν υπήρχε κάποιο όργανο για τη μελέτη του ουρανού καθώς ακόμα και ο αστρολάβος, που εικάζεται ότι έδειχνε τις κινήσεις Ήλιου, Σελήνης και ορισμένων πλανητών, κατασκευάστηκε τον πρώτο π.Χ αιώνα. Σύμφωνα με κάποιες ριζοσπαστικές απόψεις - εικασίες ο Αρίσταρχος βρήκε αυτές τις πληροφορίες από έναν αρχαιότερο τεχνολογικά ανεπτυγμένο πολιτισμό.
Δυστυχώς δεν σώζεται το βιβλίο «Περί του ηλιοκεντρικού συστήματος» στο οποίο ανέφερε την θεωρία του ο Αρίσταρχος και επομένως δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε πώς την τεκμηρίωσε. Γνωρίζουμε για αυτήν του την θεωρία μέσω του Αρχιμήδη, ο οποίος στο βιβλίο του Ψαμμίτες αποδίδει στο Αρίσταρχο, μεταξύ άλλων, την εξής πρόταση:

(Yποθέτει ότι από τα άστρα, τα μεν απλανή και ο Ήλιος μένουν ακίνητα, η δε Γη περιφέρεται κατά περιφέρεια κύκλου γύρω από τον Ήλιο, ο οποίος βρίσκεται στο μέσον της τροχιάς)
Επίσης ο Πλούταρχος στο έργο του «Περί αρεσκόντων τοις φιλοσόφοις» γράφει χαρακτηριστικά:«Αρίσταρχος τον ήλιον ίστησι μετά των απλανών, την δε γην κινεί περί τον ηλιακόν κύκλον εξελίττεσθαι δε κατά λοξού κύκλου την γην, άμα δε και περί τον αυτής άξονα δινουμένην και κατά ταύτης εγκλίσεις σκιάζεσθαι τον δίσκον» και συμπληρώνει ότι ο Ήλιος συγκαταλέγεται «εν τοις απλανέσιν αστράσιν».
Ο Αρίσταρχος ήταν αναμφισβήτητα ο πρώτος επιστήμονας στην ιστορία του ανθρώπινου γένους που ισχυρίστηκε με σαφήνεια ότι η Γη ξεφεύγει από το κέντρο του κόσμου, ωστόσο, άλλοι αρχαίοι Έλληνες φυσικοί, φιλόσοφοι και αστρονόμοι ήταν εκείνοι που συνέλαβαν την ιδέα της περιφοράς της Γης γύρω από τον Ήλιο.
Ο Αναξίμανδρος τον έβδομο αιώνα π.Χ διατύπωσε την άποψη ότι «η Γη κινείται περί το μέσον του κόσμου».
Ο Πυθαγόρας (6ος αι. π.Χ.) ήταν ο πρώτος που υποστήριξε ότι οι πλανήτες και οι αστέρες έχουν σχήμα σφαίρας. Επιπλέον ο Αριστοτέλης στο έργο του «Περί ουρανού» αναφέρει: «Οι Πυθαγόρειοι ισχυρίζονται ότι το μέσον είναι διάπυρο, η δε Γη, ένα από τα άστρα, κινείται κυκλικά γύρω από το μέσον» ενώ ο Στοβαίος γράφει για τον Φιλόλαο (6ος αι. π.Χ) ότι θεωρεί ότι στο κέντρο του σύμπαντος υπάρχει φωτιά, η «εστία των όλων», την οποία ονόμαζε και «φάρο του Δία». Γύρω από την εστία αυτή περιστρέφονταν κατά σειρά ο Αντίχθων, η Γη που βρισκόταν πάντα σε θέση αντιδιαμετρική με τον Αντίχθωνα, μετά η Σελήνη και ο Ήλιος που ανακλά το φως της εστίας, και μετά όλα τα άλλα κοσμικά σώματα. Σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο, ο Φιλόλαος ήταν ο πρώτος που υποστήριξε την κυκλική κίνηση της Γης (αν και αναφέρει και την πιθανότητα να ήταν ο Ικέτας ο Συρρακούσιος).
Σημαντικοί επίσης υποστηρικτές της ηλιοκεντρικής θεωρίας είναι οι Διογένης ο Απολλωνιάτης, Ηρακλειδής ο Πόντιος (4ος αι. π.Χ.) ο οποίος φοίτησε στην ακαδημία του Πλάτωνα, ο Πλάτων («Πλατωνικά ζητήματα» του Πλούταρχου) και ο Αρχέδημος (4ος -3ος αι. π.Χ.).
Και όμως, όλη αυτή η αρχαία γνώση που αφορούσε στον πλανήτη μας και γενικά στο σύμπαν ολόκληρο θάφτηκε και έμεινε καλά κρυμμένη για 2000 περίπου χρόνια. Ο Δ. Αιγινήτης (1862-1934) καθηγητής αστρονομίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, θεωρεί ότι εάν οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν στηριχτεί στην ηλιοκεντρική θεωρία του Αρίσταρχου ασφαλώς θα είχαν γρήγορα οδηγηθεί στην «πριν από δύο χιλιετηρίδων γέννησιν και ανάπτυξιν της ακριβούς Ουρανίου Μηχανικής».
Γιατί όμως δεν έγινε δεκτή η θεωρία του Αρίσταρχου του Σάμιου; Σίγουρα είναι πολύ δύσκολη με σημερινά επιχειρήματα μία προσπάθεια απάντησης καθώς έχει σημαντικά αλλάξει ο τρόπος σκέψης των τωρινών ανθρώπων. Μας φαίνεται απόλυτα λογικό ένα ηλιοκεντρικό σύστημα και αν κάποιος τώρα μιλούσε για κάτι διαφορετικό θα ακουγόταν αστείο στα αυτιά μας. Αν η λύση σε κάποιο πρόβλημα παρουσιαστεί σε μια περίοδο που δεν υπάρχει κρίση τότε οι νέες προτάσεις περνούν απαρατήρητες, έτσι και στην εποχή του Αρίσταρχου κανείς δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία για τυχόν λάθη του γεωκεντρικού συστήματος.
Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις της εποχής ήθελαν τη Γη και συγκεκριμένα τον άνθρωπο κέντρο του κόσμου, ήταν αδιανόητο να φανταστούν την εξομοίωση της Γης με τα πλανώμενα άστρα ή την κατάργηση της διάκρισης μεταξύ της γήινης φθαρτής ουσίας και της άφθαρτης ουσίας των άστρων.
Ακόμη, ήταν βαθιά ριζωμένη η επικρατούσα επιστημονική αντίληψη ότι δηλαδή η Γη είναι ακίνητη και είχε υποστηρικτές καταξιωμένους επιστήμονες όπως τον Αριστοτέλη που υποστήριζε τότε ότι συστατικό τον πλανητών είναι η πεμπτουσία (αιθέρας), τον Ίππαρχο, τον Πτολεμαίο κ.α. Οι επιστήμονες της εποχής είχαν ισχυρά επιχειρήματα κατά του ηλιοκεντρικού συστήματος: ο Αρίσταρχος είχε μιλήσει για τις τεράστιες ταχύτητες με τις οποίες κινείται η Γη (περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο με περισσότερα από 107 χιλιάδες χιλιόμετρα την ώρα) και αυτό ήταν κάτι που δημιούργησε έντονες αντιδράσεις. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι αν η Γη κινείται πάνω σε έναν κύκλο τότε ένα σώμα που κάνει κατακόρυφη βολή προς τα πάνω δεν θα έπεφτε ποτέ στο ίδιο μέρος. Ενώ η άποψη του Πτολεμαίου ήταν ότι εάν όντως οι ταχύτητες ήταν τόσο μεγάλες όπως τις είχε περιγράψει ο Αρίσταρχος τότε θα έπρεπε να ήταν τα πάντα «καρφωμένα» στη Γη ώστε να μη φεύγουν στο διάστημα. Τέλος οι επιστήμονες νόμιζαν ότι η Σελήνη είναι ένας ξεχωριστός πλανήτης που κινείται γύρω από την Γη όπως οι υπόλοιποι και επομένως δεν θα μπορούσε να κάνει αυτήν την κίνηση με βάση ένα ηλιοκεντρικό σύστημα.
Ο εκτοπισμός της Γης από το κέντρο του κόσμου ήταν από μόνο του ένα ψυχολογικό εμπόδιο. Σε συνδυασμό με την καθημερινή εμπειρία των ανθρώπων που έβλεπαν τον Ήλιο να ανατέλλει, να διαγράφει ημικύκλιο πάνω από τη Γη και να δύει και παράλληλα με όσα αναφέρθηκαν για τις θρησκευτικές και επιστημονικές πεποιθήσεις δεν επιτράπηκε σε μια μοναδική ανακάλυψη να επικρατήσει. Μια μεγαλοφυής ανακάλυψη που έλυνε σχεδόν όλα τα μεγάλα προβλήματα της αρχαίας αστρονομίας παρέμεινε στο σκοτάδι σε μία κάθε άλλο παρά περίοδο σκοταδισμού..
Περίπου 1700 χρόνια αργότερα ένας λατινομαθής Πολωνός ιερωμένος ο Mikolaj Kopernik (1473-1543) αστρονόμος, γιατρός, μαθηματικός και νομικός που έμεινε γνωστός με το όνομα Nicolaus Copernicus σπούδασε την ελληνική γλώσσα με σκοπό να μελετήσει αρχαία ελληνικά κείμενα αστρονομίας. Ο Κοπέρνικος στηρίχτηκε στη «Μαθηματική Σύνταξη» («Η Μεγίστη») του Πτολεμαίου, σε πραγματείες του Φιλολάου και άλλων, άλλα ειδικότερα στις εργασίες του Αρίσταρχου με αποτέλεσμα τη συγγραφή του βιβλίου του με τίτλο «De revolutionibus orbium celestium» (Περί της τροχιακής περιστροφής των ουρανίων σωμάτων) όπου στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου αυτού επαναλαμβάνει χωρίς τεκμηριώσεις τη θεωρία του Αρίσταρχου. Ο Κοπέρνικος ως κληρικός και έμπιστος εκπρόσωπος της εκκλησίας δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα στη δημιουργία του βιβλίου του και έτσι μπόρεσε να ανακαινίσει και να προωθήσει την ηλιοκεντρική θεωρία. Ο Κοπέρνικος όμως αφού αντέγραψε τη θεωρία του Αρίσταρχου (με μοναδική διαφορά ότι ο Ήλιος βρίσκεται ελάχιστα μετατοπισμένος από το κέντρο του κόσμου το οποίο είναι άυλο και βρίσκεται υπό την επίβλεψη του θεού) την παρουσίασε ως δική του.
Στον πρόλογο του βιβλίου του ισχυρίζεται ότι δεν βρήκε πουθενά την ηλιοκεντρική θεωρία που παραθέτει, τον ισχυρισμό του, όμως, αυτό ανατρέπουν τα χειρόγραφα του βιβλίου του, που έχουν σωθεί (φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας), και στα οποία αναφέρει τον Αρίσταρχο ως τον επινοητή της ηλιοκεντρικής θεωρίας, ομολογία που αφαίρεσε αργότερα όταν τυπώθηκε το βιβλίο του κατά το έτος του θανάτου του. Έγραφε, λοιπόν, ο Κοπέρνικος: «... Credibile est hisce similibusque causis Plilolaum modilitatem terrae sensisse, quod etiam nonnulli Aristarchum Samium ferunt in eadem fuisse sentential...» (... Είναι πιθανό απ' αυτές τις παρόμοιες αιτίες να είχε αντιληφθεί ο Φιλόλαος την κίνηση της Γης, διότι μερικοί λένε ότι και ο Αρίσταρχος ο Σάμιος είχε την ίδια άποψη...). Προκαλεί πραγματικά έκπληξη το γεγονός ότι το ηλιοκεντρικό σύστημα δεν ονομάστηκε «Αριστάρχειο» αλλά πήρε το όνομα ενός μεταγενέστερου επιστήμονα που στην ουσία έκλεψε την ανακάλυψη.
Μετά τον θάνατο του Κοπέρνικου έγινε και η έκδοση του βιβλίου του αλλά η επίσημη εκκλησία αμέσως το απαγόρευσε και προσπάθησε να κατασχέσει όσα είχαν εκδοθεί με σκοπό την καταστροφή τους, έστω και η ανάγνωση τους ήταν αρκετή για να οδηγήσει κάποιον στον θάνατο (Ο Τζορντάνο Μπρούνο κάηκε στη πυρά επειδή πίστευε στο ηλιοκεντρικό σύστημα).
Την θεωρία του Αρίσταρχου σχεδόν ολοκλήρωσε ο Kepler (16ος- 17ος αι. μ.Χ), μυστικιστής και μαθηματικός, που πρότεινε τις ελλειπτικές τροχιές των πλανητών, υποστήριξε ότι ο Ήλιος («το κέντρο του ναού του Θεού») διασφαλίζει την κίνηση των πλανητών και διατύπωσε τους νόμους κίνησης των ουράνιων σωμάτων που τους ολοκλήρωσε ο Νεύτωνας με τον «νόμο της καθολικής βαρύτητας». Ο Γαλιλαίος απάντησε στα ερωτήματα του Αριστοτέλη και του Πτολεμαίου για την ταχύτητα κίνησης της Γης αποδεικνύοντας ότι η φυσική τάση των πραγμάτων είναι να κινούνται σε ομόκεντρους κύκλους γύρω από τη Γη.
Οι σημερινοί επιστήμονες εργάζονται συλλογικά χρησιμοποιώντας υπερσύγχρονα μηχανήματα για περαιτέρω συλλογή πληροφοριών σχετικά με το ηλιακό μας σύστημα και το απώτερο διάστημα και όπως οι ίδιοι ισχυρίζονται βρισκόμαστε ακόμα στα πρώτα βήματα ενός απείρως μεγάλου ταξιδιού αναζήτησης της αλήθειας..

[Βιβλιογραφία:]
1. Εργασίες Δ' Πανελλήνιου Συνεδρίου (Με διεθνή συμμετοχή) «Αρίσταρχος o Σάμιος».
2. Ευάγγελος Σπανδάτος: «Το Ηλιοκεντρικό Σύστημα Των Αρχαίων Ελλήνων», περιοδικό ΙΣΤΟΡΙΚΑ- Ελευθεροτυπία 2 Ιανουαρίου 2003.
3. Δρ. Μανόλης Πλειώνης: άρθρο «Σημείωμα για την Ηλιοκεντρική Θεωρία του Αρίσταρχου του Σάμιου».

SOURCE  http://www.metafysiko.gr/

(CONTINUED FROM 03/04/09-LAST CHAPITER OF INTRODUCTION)

Gravity

On Earth, our feet remain firmly on the ground, held there by the downward force of gravity. The magnitude of the force of gravity between two objects is directly dependent on the mass, or amount of matter, in each object, and inversely dependent on the (square of the) distance between them. The equation for the force due to gravity is:

     where F is the force due to gravity,
           GM is the universal gravitational constant, G, times
                the mass of the Earth, M
           m is the mass of the body in orbit
           r is the distance from the body to the center of the Earth

See how the mass cancels out? This means that pens and pencils experience the same acceleration in space as people and even spacecraft. On Earth, this means that a pebble falls as fast as a boulder.

Because of the gravity, we stay attached to the Earth's surface. However, the further we go from the surface of the Earth, the weaker that pull of gravity becomes. When an astronaut is in space, that pull of gravity becomes small enough that all it takes to counteract it is for the spacecraft to orbit, or circle, the Earth. This creates a centrifugal force which balances out the gravitational forces on the spacecraft and on the crewmember (the spacecraft and the crewmember are said to be in free fall). If the spacecraft were not orbiting the Earth with enough velocity to balance out the pull of gravity, it would fall back down to Earth.

Figure 2. The balance between centrifugal force and gravity.

Confused? Let's try it another way.

Let's pretend we have a cannon which can fire a cannonball horizontally. (For this example, we'll neglect air resistance.)

Figure 3. Cannonball trajectories, neglecting air resistance.

1) With a low muzzle velocity, the cannonball flies a short distance.

2) With a slightly higher muzzle velocity, the cannonball goes further.

3) If it goes fast enough, the cannonball can go over the horizon.

4) Faster still, it can go half way around the planet.

5) Just a little faster, and it will orbit the planet, and impact the cannon!

6) Exactly the right speed gives a circular orbit.

7) A little more speed gives an elliptical orbit.

8) Here, the cannonball has more than escape velocity.

A spacecraft travels the same way as our imaginary cannonball. The rocket engines of the spacecraft make it go fast enough to enter a low orbit around the earth -- usually a circular orbit.

As a spacecraft orbits the Earth, the astronaut experiences a condition known as weightlessness because nearly all of the forces on the body are balanced. If astronauts could somehow step on a normal bathroom scale in space (although they could not do this without tying themselves down), the scale would read zero. Because of weightlessness, many actions that are impossible on Earth become possible in space. For instance, the crewmembers can turn somersaults with ease as they float through the spacecraft. Very heavy objects that might take two or three strong adults to move even an inch on Earth can be moved with a "pinky" in space. If objects such as tools are not securely fastened (Velcro is often used), they drift hazardously about the spacecraft cabin. It is important to note that, on Earth, gravity can never be completely eliminated. Therefore, it is not correct to refer to this phenomena as "zero-g." The correct term is microgravity. However, the level of gravity is so small in space that only the most sensitive instruments are capable of measuring the accelerations present in an orbiting spacecraft.

Microgravity is a new experience for the human body and all the mechanisms that have evolved to cope with the constant tug of Earth's gravity (called "1-g") no longer function in the same way in space. But, as long as a spacecraft contains a carefully controlled atmosphere to enable normal breathing, adequate temperature regulation, and adequate shielding to guard against the dangerous radiation levels in space, the human being can survive under microgravity conditions.

Imagine that you are on your first ride on the Space Shuttle. After launch, huge thrusters provide enough power to carry the spacecraft quickly through the clouds and out of Earth's atmosphere. Welcome to weightlessness! Your feet rise from the floor and you are ready to turn somersaults in the cabin, walk along the walls and "ceiling," and balance bulky objects, even other crewmembers, on the tip of a finger. You have become an instant acrobat. In weightlessness, there is no "up" or "down" as we usually sense it. You don't even know the orientation of your body at first because it has no weight for you to feel and sense "where it is." In space, your body becomes confused by the sudden change in what it has learned to expect. It will now begin to tell you so.

Upon entry to weightlessness, nearly all astronauts are troubled to some extent by a condition called space motion sickness which is similar to car or sea sickness. Because the brain on Earth has learned how to process signals about the position of different parts of the body in relation to the world around it, this sudden input of confusing signals causes many astronauts to feel sick. Within the inner ear, there is a balance organ called the vestibular organ and information from it, together with information from your senses of sight and touch, and information from your muscles and joints, all integrated together, helps your brain focus on the position of your body relative to the downward pull of gravity. In space, with virtually no gravity, the signals from the vestibular organ combined with what is seen and felt by the other body sensors are all giving conflicting information to your brain.

Other body functions do not adapt as quickly and, in fact, the changes in certain other physiological functions may prove to be lasting and could cause serious problems, especially when astronauts return to the "normal" gravity of Earth. Sometimes it is not apparent when our Space Shuttle astronauts emerge upon landing, but you can believe that all of them feel shaky as they walk to the podium to receive their welcome home. Most Soviet cosmonauts, after spending months in space, are actually carried away from their spacecraft in a specially designed stretcher.

Astronauts suffering from space motion sickness may get headaches, lose their appetite, feel as though there is a "knot" in their stomach and find it very difficult to work efficiently. Some astronauts actually vomit. In space, microgravity is constant, and the brain and the body learn to adapt many of their functions relatively quickly. Fortunately, for most people, the symptoms of space motion sickness seem to last only through the first few days of the mission.

While in space, the body no longer experiences the downward pull of gravity to distribute the blood and other body fluids to the lower part of the body, especially the legs. In fact, the blood and fluids make what is called a headward shift, which means that these fluids are redistributed to the upper part of the body and away from the lower extremities. This phenomenon carries with it some interesting effects. While in space, the astronauts even look different: 1) they have a puffy face because they have more fluid in the upper body, filling the facial cavities which are normally dry; and, 2) they have legs that are much smaller in girth (and are called "bird-legs") because they have less fluid in the lower body; and 3) the spine straightens, lengthening the body about one inch.

(to be continued)

Raymond J. Noonan, Ph.D.
Health and Physical Education Department
Fashion Institute of Technology of the
State University of New York

A)Θέλεις να τρώμε βιολογικά με μεταλλαγμένη επιμόλυνση;

Αν όχι ας υπογράψουμε όλοι μαζί το πιό κάτω κείμενο, που υπέγραψαν 1.830 καταναλωτές στο ECOFESTIVAL 2009. Θα το παραδώσουμε στην Ελληνική Κυβέρνηση.

Για να παραμείνουν τουλάχιστον τα ελληνικά προϊόντα χωρίς μεταλλαγμένη επιμόλυνση!

Όχι στην επιμόλυνση των Βιολογικών από τα μεταλλαγμένα

Βιολογική Γεωργία για τον Άνθρωπο

Στις αρχές του 2009 μπήκε σε ισχύ η νέα νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ΕΕ) για τη βιολογική γεωργία (Κανονισμός 834/2007). Μια απαράδεκτη νομοθεσία, που επιτρέπει την επιμόλυνση των βιολογικών προϊόντων από μεταλλαγμένα! Η ΕΕ κάτω από την πίεση των μεγάλων παγκόσμιων εταιρειών βιοτεχνολογίας, προσπαθεί να μην αφήσει τίποτα αμόλυντο και αγνό. Προσπαθούν όλοι μαζί οι κερδοσκόποι να καθιερώσουν τα μεταλλαγμένα στη συνείδηση του κόσμου και στην αγορά. Η κίνηση αυτή εξισώνοντας τη βιολογική γεωργία με τη συμβατική και τα μεταλλαγμένα, επί της ουσία την καταργεί. Θεωρούμε απαράδεκτο τον νέο επιμολυσμένο κανονισμό της ΕΕ και απαιτούμε την καθιέρωση της μηδενικής επιμόλυνσης για τα βιολογικά προϊόντα.

Πολύ πρόσφατη είναι η είδηση ότι οι υπηρεσίες της ΕΕ (και ο ΕΦΕΤ) εντόπισαν μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες βιολογικών προϊόντων της Γερμανίας -με πολύ καλό σύστημα ποιοτικού ελέγχου- να διαθέτει στην αγορά λιναρόσπορο ο οποίος ήταν επιμολυσμένος με γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (μεταλλαγμένα) και μάλιστα μη εγκεκριμένους ούτε από το σύστημα της ΕΕ.

Εκφράζουμε την ανησυχία μας για τα συνεχόμενα διατροφικά σκάνδαλα με τον πλημμελή έλεγχο της διατροφής από τους κρατικούς φορείς, με την πολύ χαμηλή ποιότητα των ευρέως διαδεδομένων συμβατικών προϊόντων, με την ασύδοτη και ανεξέλεγκτη χρησιμοποίηση των μεταλλαγμένων χωρίς σήμανση και ιχνηλασιμότητα, ιδιαίτερα στις ζωοτροφές. Η ιχνηλασιμότητα καταργήθηκε στην πράξη γιατί οι κρατικές υπηρεσίες θεώρησαν ίδιο προϊόν το μεταλλαγμένο με το φυσικό, με αποτέλεσμα οι διακινητές, οι έμποροι και οι μεταπράτες να τιμολογούν με την ίδια ονομασία το μεταλλαγμένο με το φυσικό!

Στην χώρα μας δεν καλλιεργούνται μεταλλαγμένα και αντικειμενικά δεν υπάρχει επιμόλυνση. Γι αυτό τα ελληνικά βιολογικά προϊόντα είναι καθαρά και έτσι πρέπει να μείνουν.

Για την διατροφική μας ασφάλεια:

ü Απαιτούμε τα Βιολογικά προϊόντα χωρίς μεταλλαγμένη επιμόλυνση. Η χώρα μας μπορεί και πρέπει να θεσμοθετήσει αυστηρότερους κανόνες από την ΕΕ.

ü Απαιτούμε την πλήρη απαγόρευση κάθε εισαγωγής, διακίνησης, εμπορίας, χρήσης ή καλλιέργειας μεταλλαγμένων, εφαρμόζοντας τις αποφάσεις των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων, την «Αρχή της Προφύλαξης» και το «Πρωτόκολλο Βιοασφάλειας της Καρθαγένης».

ü Απαιτούμε την επαναφορά σε ισχύ της ιχνηλασιμότητας, με διαχωρισμό των φυσικών των προϊόντων από τα μεταλλαγμένα και επί των τιμολογίων.

ü Διεκδικούμε την θεσμοθέτηση των υποχρεωτικών ελέγχων των σημείων παραγωγής, πώλησης και διακίνησης των τροφίμων.

ü Ζητούμε να θεσμοθετηθούν οι έλεγχοι στην αγορά των Ενώσεων Καταναλωτών, με την πλήρη χρηματοδότησή τους από το κράτος.

Πως μπορεί κάποιος να το υπογράψει:

√ Απαντήστε (reply) σε αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα γράφοντας «συμφωνώ με το κείμενο: Όχι στην επιμόλυνση των Βιολογικών από τα μεταλλαγμένα», υπογράψτε με το όνομά σας και αφήστε το κείμενο να υπάρχει από κάτω.

√ Προωθείστε αυτό το μήνυμα σε όλους τους γνωστούς σας

√ Προωθείστε αυτό το μήνυμα σε συλλογικότητες και φορείς και ζητήστε τους να το υπογράψουν.

√ Υπογράψτε και μαζέψτε και άλλες υπογραφές στο κείμενο και στείλτε το:

· Με τηλεομοιότυπο (fax) στο: 210-2116225 ή

· Με κανονικό ταχυδρομείο στην διεύθυνση: ΜακΜίλλαν 10, 11144 Αθήνα

Για περισσότερες πληροφορίες και ολοκληρωμένη ενημέρωση

www.biozo.gr

Συν ΒΙΟΖΩ και χείρα κίνει!

«ΒΙΟΖΩ» - Πανελλήνια Ένωση Καταναλωτών "ΒΙΟ-ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ ΓΙΑ ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΖΩΗ", ΜακΜίλλαν 10, Πατήσια, 11144 Αθήνα. Τηλ/Φαξ: 210-522 23 23,  697-9734591, Ηλ.Ταχ: email@biozo.org Ιστοσελίδες: www.biozo.gr

Στείλτε την γνώμη σας στην ΒΙΟ.ΖΩ

B)ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Επιστολή του Αρχιπελάγους ΙΘΑΠΕΑ, προς το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων για ανάκληση Υπουργικής Απόφασης 164198/03-03-2008 - Κατάθεση Αναφοράς για τις βασικές ελλείψεις του ελληνικού θεσμικού πλαισίου Διαχείρισης των Αλιευτικών Πόρων

Το Αρχιπέλαγος, ΙΘΑΠΕΑ ενημέρωσε με επιστολή του τη νέα πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων για τις συνέπειες που προκαλεί η συνέχιση της εφαρμογής της ΥΑ 164198/03-03-2008 (με την οποία προβλέπεται η αλιεία με μηχανότρατα να διενεργείται πέραν από το όριο του ενός (1) ναυτικού μιλίου) και αιτήθηκε την άμεση ακύρωση της.

Η επιστολή, η οποία κοινοποιήθηκε και στο νεοσύστατο Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας & Κλιματικής Αλλαγής, συνοδεύεται από παράρτημα (κατεβάστε το σχετικό αρχείο εδώ) στο οποίο περιγράφονται αναλυτικά οι υπάρχουσες καταστροφικές αλιευτικές πρακτικές και τα ποικίλα περιβαλλοντικά προβλήματα που προκαλούνται από τον μη-εναρμονισμό της ελληνικής νομοθεσίας με τον ΕΚ 1967/2006.
Στις 5/3/08 ο πρώην υπουργός κ. Κοντός υπέγραψε την ΥΑ 164198/03-03-2008, σύμφωνα με την οποία προβλέπεται η αλιεία με μηχανότρατα να διενεργείται πέρα από το όριο του ενός (1) ναυτικού μιλίου από την ηπειρωτική και νησιωτική ακτή σε όλη την ελληνική επικράτεια. Η συγκεκριμένη απόφαση παρεκκλίνει του ΕΚ 1967/2006 «Σχετικά με τα μέτρα διαχείρισης για τη βιώσιμη εκμετάλλευση των αλιευτικών πόρων στη Μεσόγειο Θάλασσα», η οποία ορίζει ως ελάχιστη απόσταση το 1.5 ναυτικό μίλι.

Η εν λόγω υπουργική απόφαση ερμηνεύει κατά το δοκούν τον ΕΚ 1967/2006, ο οποίος επιτρέπει παρέκκλιση από το 1.5 ναυτικό μίλι μόνο για περιορισμένο αριθμό σκαφών και έπειτα από αναλυτικές επιστημονικές γνωμοδοτήσεις, εφαρμογή αυτής της παρέκκλισης σε συγκεκριμένες ζώνες, και την a posteriori λεπτομερή επιστημονική παρακολούθηση και αξιολόγηση (η πρώτη σχετική έκθεση θα έπρεπε να είχε ήδη υποβληθεί στις 31/07/09 από το υπουργείο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Αλιείας). Σημειώνεται ότι η απόφαση 164198 περιλαμβάνει χωρίς εξαίρεση και άνευ προγενέστερης επιστημονικής μελέτης, όλες τις ελληνικές θαλάσσιες ζώνες και αφορά το σύνολο των μηχανοτρατών στην Ελλάδα.

Τα αποτελέσματα της έρευνας, που υλοποιεί την τελευταία δεκαετία η ερευνητική ομάδα του Αρχιπελάγους σε διάφορες περιοχές του Αιγαίου, καταδεικνύουν την καθημερινή καταστροφή που προκαλούν οι ευεργετούντες της απόφασης 164198 - σκάφη της μέσης αλιείας - στα σπάνια και ιδιαίτερα παραγωγικά ενδιαιτήματα των ελληνικών θαλασσών, όπως είναι τα θαλάσσια λιβάδια Ποσειδωνίας και οι ύφαλοι ασβεστολιθικών ροδοφυκών. Η καταστροφή των παραγωγικών οικοτόπων φέρει παράπλευρες συνέπειες, που οδηγούν στη δραστική μείωση των ιχθυαποθεμάτων και στον οικονομικό μαρασμό της παράκτιας αλιείας (η οποία αντιπροσωπεύει το 95% του κλάδου στην Ελλάδα).
Τονίζουμε ότι η διαφορά της απόστασης του μισού ναυτικού μιλίου από τη στεριά, δεν είναι ποσοτική – μέγεθος αλιευτικού πεδίου - αλλά ποιοτική. Η συγκεκριμένη περιοχή αποτελεί μέρος της παράκτιας ζώνης που στηρίζει παράκτια ενδιαιτήματα ιδιαίτερης σημασίας για την αναγέννηση των ιχθυαποθεμάτων. Στη ζώνη αυτή μετακινούνται τα ιχθυαποθέματα από τα βαθύτερα προς τα πιο ρηχά και θερμά νερά για σκοπούς αναπαραγωγής. Σε αυτό οφείλεται άλλωστε και το μεγάλο ποσοστό απορριπτόμενων αλιευμάτων (φτάνει έως και 60- 80%) όταν οι μηχανότρατες αλιεύουν στα πεδία αυτά, αφού μεγάλο μέρος του αλιεύματος αποτελείται από νεαρά ψάρια, κάτω του ελάχιστου επιτρεπόμενου αλιεύσιμου μεγέθους.
Ως εκ τούτου, ο μη-εναρμονισμός της ελληνικής νομοθεσίας με τον ΕΚ 1967/2006 συνεχίζει να επιτρέπει καταστροφικές αλιευτικές πρακτικές και να προκαλεί ποικίλα προβλήματα στην αλιεία στην Ελλάδα. Με την επιστολή αυτή το Αρχιπέλαγος, ΙΘΑΠΕΑ υπογραμμίζει στην ηγεσία του ΥΠΑΑΤ τα τεράστια κενά του πλαισίου διαχείρισης της αλιείας στην Ελλάδα και θέτει ως πρωταρχικό και αναγκαίο βήμα για την ανάκαμψη των ιχθυαποθεμάτων και του κλάδου και την αναζωογόνηση των θαλάσσιων οικοσυστημάτων την εναρμόνιση με τον ΕΚ 1967/2006.

Αναστασία Μήλιου
Υδροβιολόγος, - Συντονίστρια Επιστημονικής Έρευνας & Δράσεων Προστασίας Αρχιπελάγους
Πρέσβειρα της Ελλάδας στην Ε.Ε. σε θέματα Αειφόρου Θαλάσσιας Πολιτικής
τηλ.22730-37533,
697474 4949,
a.miliou@archipelago.gr

Γ)Για τον απρόσμενο θάνατο του συναδέλφου Ελάδιο, στελέχους της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργασίας (CGT Ισπανίας)

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Όνομα: Heladio Villanueva Saravia
Κλάδος: Σιδηροδρομικών
Γραμματέας της CGT: 2001-2007 (για δύο συνεχείς θητείες)
Ετὠν: 48

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….……

Από το σάιντ της CGT:

Απεβίωσε αυτή τη νύχτα, στο κρεβάτι του, αφού επέστρεψε από την Σαραγόσα, από το Συνέδριο του Ομοσπονδιακού Συνδικάτου των Σιδηροδρομικών, αυτό που ο ίδιος συνέβαλε στην ίδρυσή του, ο Ελάδιο Βιγιανουέβα Σαράβια (Eladio Villanueva Saravia).

Υπήρξε Γενικός Γραμματέας της CGT από το 2001έως το 2007 (για δύο συνεχόμενες θητείες).

Αγαπητέ μας σύντροφε, αδελφέ, φίλε Ελάδιο, ταξιδευτή του κόσμου, των ανθρώπων, των ιδεών, ακούραστε αγωνιστή ονείρων δικαιοσύνης και ελευθερίας, δάσκαλε πολλών χωρίς να το θέλεις, ακατάπαυστε μαθητή της ζωής, απλά επαναστάτη.
Αδελφέ Ελάδιο, («Ο Αιγύπτιος», «Το Ελάφι»), ήδη μας λείπεις, ορφανοί από την
απουσία σου, το λεπτό αναστοχασμό σου, τον εύστοχο λόγο σου.

Φίλε Ελάδιο, η CGT είναι η κληρονομιά σου.

15/11/2009

Το μήνυμα που έστειλε ο Σύλλογός μας στην CGT Ισπανίας:

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

Αγαπητοί συνάδελφοι της CGT,

νοιώθουμε, όπως και εσείς, βαθύτατη θλίψη για τον απρόσμενο χαμό του συναδέλφου Eladio, στελέχους της Συνομοσπονδίας σας.

Η CGT και το εργατικό κίνημα της Ισπανίας έχασε έναν άξιο αγωνιστή. Νοιώθουμε και εμείς την απώλειά του.

Γνωρίσαμε το συνάδελφο Eladio, τον Απρίλη του 2006 κατά την επίσκεψη 3μελούς αντιπροσωπείας της CGT στην Αθήνα. Είχαμε τότε την ευκαιρία, σε μια σύντομη αλλά ζεστή συνάντηση στα γραφεία του συνδικάτου μας, να ανταλλάξουμε με το συνάδελφο Eladio και τους δύο άλλους συναδέλφους σκέψεις και ιδέες γύρω από τα ζητήματα του μαχητικού ταξικού συνδικαλισμού στην Ελλάδα και την Ισπανία.

Τον ξανασυναντήσαμε φέτος τον Ιούνη στη Μάλαγα, όταν αντιπροσωπία του συνδικάτου μας παραβρέθηκε στις εργασίες του 16^ου συνεδρίου της CGT.

Θα θυμόμαστε πάντα τον ανοιχτόκαρδο χαρακτήρα του, τον πηγαίο και γεμάτο πάθος λόγο του.

Δεχτείτε τα βαθιά μας συλλυπητήρια. Αυτές τις στιγμές της οδύνης, η σκέψη μας είναι κοντά σας.

Συναδελφικότητα και Αλληλεγγύη

Αθήνα, 15/11/2009

………………………………………………………………

ASOCIACIÓN SINDICAL DE TRABAJADORES
EN LIBRERIAS, PAPELERIAS Y EDITORIALES
DE  la DIPUTACIÓN DE ATTICA (ATENAS - GRECIA)
Queridos compañeros de la CGT,
Sentimos, tanto como vosotros, una profunda pena  por la inesperada muerte del compañero Heladio, miembro de vuestra confederación. La CGT y el movimiento obrero de España han perdido un luchador con valor. Sentimos nosotros también su perdida.

Conocimos el compañero Heladio en Abril del 2006 durante la visita de la representación de CGT en Atenas, en la sede de nuestra asociación sindical. En aquel encuentro breve pero afectuoso, tuvimos la oportunidad de intercambiar con el compañero Heladio y los otros dos compañeros, reflexiones e ideas sobre asuntos del sindicalismo combatiente y de clase en Grecia y en España.
Tuvimos la oportunidad de otro encuentro en Málaga, cuando una representación de nuestro sindicato asistió a los actos del 16o Congreso de la CGT.
Recordaremos para siembre su carácter de corazón abierto, y su discurso animado y lleno de pasión.

Aceptar nuestro pésame mas profundo. En estos momentos de dolor nuestro pensamiento  está cerca vuestro.

Con compañerismo y solidaridad.
Atenas 15 de Noviembre 2009.

Το ονομάζουν σωματίδιο του Θεού: ένα μυστήριο υποατομικό σωματίδιο που διαπερνά ολόκληρο το σύμπαν και εξηγεί με ποιο τρόπο απέκτησε μάζα οτιδήποτε υπάρχει στον Κόσμο. Κανένας όμως δεν το έχει δει ποτέ το σωματίδιο του Θεού ή σωματίδιο Higgs όπως λέγεται. Μερικοί λένε ότι δεν υπάρχει αλλά, χωρίς να χάνουν την πίστη τους, οι φυσικοί σε όλο τον κόσμο προετοιμάζονται να φτιάξουν ένα από το πιο φιλόδοξα και ακριβά επιστημονικά πειράματα που έχει δει ποτέ ο κόσμος, με στόχο τον εντοπισμό του.

Σε μια συνεδρίαση στο Πεκίνο στις 20 Αυγούστου, 12 εμπειρογνώμονες από πολλές χώρες συμπεριλαμβανομένης της Μεγάλης Βρετανίας, της Ιαπωνίας, της Αμερικής και της Γερμανίας ανήγγειλαν ότι έχουν συμφωνήσει σχετικά με ένα σχεδιάγραμμα για το νέο πείραμα - μια γιγαντιαία μηχανή συντριβής ατόμων που ονομάζεται Διεθνής Γραμμικός Συγκρουστής Σωματιδίων. Αλλά τώρα πρέπει να πείσουν τις αντίστοιχες κυβερνήσεις τους για να χρηματοδοτήσουν το πρόγραμμα με 5 δισεκατομμύρια ευρώ.

Εγκατεστημένη στο υπέδαφος για να θωρακισθεί από τους κραδασμούς της γήινης επιφάνειας, η γιγαντιαία αυτή διάταξη θα επιταχύνει σωματίδια από τα δύο άκρα ενός τούνελ μήκους 32 χιλιομέτρων, φέρνοντάς τα σε μετωπική σύγκρουση. Τη στιγμή της σύγκρουσης, θα πλησιάζουν το ανώτατο όριο της ταχύτητας του φωτός. Η μία δέσμη των σωματιδίων θα συνίσταται από ηλεκτρόνια και η άλλη από τα "κατοπτρικά τους είδωλα", τα λεγόμενα ποζιτρόνια – σωματίδια αντιύλης κατά τα άλλα ταυτόσημα με τα ηλεκτρόνια, αλλά με αντίθετο (θετικό) ηλεκτρικό φορτίο.

Από τη σύγκρουση θα προκύψει μια κατακλυσμιαία έκλυση θερμότητας, φωτός και ακτινοβολίας, η οποία, όπως ελπίζουν οι θεωρητικοί φυσικοί, θα αποτελεί αντίγραφο, κατά κάποιο τρόπο, των πρώτων δισεκατομμυριοστών του δευτερολέπτου μετά τη Μεγάλη Έκρηξη που πιστεύεται ότι δημιούργησε το Σύμπαν. Ακριβώς σε αυτό το περιβάλλον υπολογίζεται ότι θα εντοπισθεί το ασύλληπτο "θεϊκό σωματίδιο" ή αλλιώς μποζόνιο Higgs, όπως ονομάζεται στην επιστημονική διάλεκτο.

Ο συγκρουστής δεν θα χτιστεί στη Μεγάλη Βρετανία (ενδιαφέρονται η Γερμανία, η Αμερική και η Ιαπωνία) αλλά οι βρετανοί επιστήμονες είναι αποφασισμένοι να διαδραματίσουν έναν κύριο ρόλο στο πρόγραμμα. Οι βρετανοί φυσικοί έχουν ήδη συμμετάσχει στον προγραμματισμό διάφορων βασικών τμημάτων του και το ερευνητικό Συμβούλιο Φυσικής και Αστρονομίας Σωματιδίων (PPARC), που χρηματοδοτεί την έρευνα σε αυτόν τον τομέα, περιμένει να δει εάν η κυβέρνηση συμφωνεί να επενδύσει η Μεγάλη Βρετανία κάπου  480 εκατομμύρια ευρώ στο πείραμα αυτό, την προσεχή δεκαετία. Μια απόφαση που αναμένεται το φθινόπωρο.

Ο βρετανός φυσικός Ian Halliday, του PPARC, χαρακτηρίζει το φιλόδοξο επιστημονικό πρόγραμμα ως "εξαιρετικά σημαντικό ορόσημο" για τη Φυσική των Στοιχειωδών Σωματιδίων, που καταπιάνεται με τα έσχατα μυστήρια της Ύλης και του Σύμπαντος. Τη δεκαετία του ’90 οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγκάσθηκαν κυριολεκτικά να ενταφιάσουν έναν παρόμοιο γραμμικό επιταχυντή στο Τέξας, που είχε αρχίσει να κατασκευάζεται, λόγω του υπέρογκου κόστους του έργου. Από τότε, οι επιστήμονες συνειδητοποίησαν ότι μόνο η ευρείας κλίμακας διεθνής συνεργασία θα μπορούσε να στηρίξει παρόμοια μεγαπειράματα.

"Ο Διεθνής Γραμμικός Συγκρουστής Επιταχυνομένων Σωματιδίων θα οδηγήσει την επιστήμη σε ολότελα ανεξερεύνητες περιοχές", δηλώνει ο Brian Foster από το Πανεπιστήμιο της Oξφόρδης. "Θα μας βοηθήσει να δώσουμε απαντήσεις σε άκρως απαιτητικά ερωτήματα που βρίσκονται στην επιστημονική ατζέντα του 21ου αιώνα, όπως τα ερωτήματα για τη σκοτεινή ύλη και τη σκοτεινή ενέργεια, την πιθανή ύπαρξη περισσοτέρων των τεσσάρων διαστάσεων και τη θεμελιώδη φύση της ύλης, της ενέργειας, του χώρου και του χρόνου".

Το μποζόνιο Higgs, που χρωστάει την ονομασία του στον βρετανό θεωρητικό φυσικό Peter Higgs, ο οποίος διατύπωσε την υπόθεση γύρω από την ύπαρξή του τη δεκαετία του ’60, παίζει κομβικό ρόλο στην εξιχνίαση αυτών των προβλημάτων. Ο εντοπισμός του θα κλείσει την πιο σοβαρή «τρύπα» στη σύγχρονη θεωρία των στοιχειωδών σωματιδίων, τον μεγαλύτερο θρίαμβο και ταυτόχρονα τον πιο ενοχλητικό πονοκέφαλο της κβαντικής φυσικής.

Η εν λόγω θεωρία ονομάζεται Καθιερωμένο Μοντέλο και είναι, για τη Φυσική του μικρόκοσμου, ό,τι είναι ο Περιοδικός Πίνακας για τη Χημεία: Επιτρέπει στους ειδικούς να βάζουν τάξη στο φαινομενικό χάος των διαφόρων σωματιδίων, ταξινομώντας τα ανάλογα με τις ιδιότητές τους, σαν να βάζουν στη θέση τους τα διάφορα κομμάτια ενός παζλ.

Όπως όλες οι θεωρίες, όμως, το Καθιερωμένο Μοντέλο έχει αρχίσει να γερνάει καθώς, τα τελευταία χρόνια, μια σειρά νέων πειραμάτων αποκάλυψε διάφορες ανωμαλίες. Μία από τις πιο ενοχλητικές είναι η πειραματική διαπίστωση ότι διάφορα σωματίδια που θα έπρεπε, σύμφωνα με τη θεωρία, να είναι αβαρή, εμφανίζουν μη μηδενική μάζα. Το σωματίδιο Higgs θα μπορούσε να είναι ο από μηχανής θεός που θα σώσει τη θεωρία – οι επιστήμονες υποθέτουν ότι αλληλεπιδρά με όλα τα άλλα σωματίδια, προσδίδοντάς τους τη μάζα τους. Η ιδέα είναι τόσο γοητευτική, που να δικαιολογεί τη διάθεση δισεκατομμυρίων ευρώ στο κυνήγι του άπιαστου σωματιδίου.

Εκτός από το καθαρά γνωστικό ενδιαφέρον του, το μέγα πείραμα για το μποζόνιο Higgs μπορεί να έχει τεράστια "παράπλευρα κέρδη" ως προς την αντιμετώπιση του ενεργειακού προβλήματος.

Ο καθηγητής του φημισμένου Εργαστηρίου Ράδερφορντ, George Kalmus, εξηγεί: "O κόσμος αρχίζει να εξαντλεί τα εύκολα διαθέσιμα ενεργειακά του αποθέματα. Αν μάθουμε περισσότερα για την παράξενη διαπλοκή ύλης και ενέργειας, τότε οι πρακτικές εφαρμογές μπορεί να υπερβούν κάθε φαντασία".

Ένας άλλος επιταχυντής, ο Μεγάλος Συγκρουστής Αδρονίων, είναι ήδη υπό κατασκευή στο Κέντρο Πυρηνικών Μελετών και Ερευνών (CERN) κάτω από τις ελβετικές Άλπεις και πρόκειται να λειτουργήσει το 2007. Θα μπορούσε να έχει τη δυνατότητα να βρει το σωματίδιο Higgs, αλλά θα πει λίγα στους φυσικούς για τις αλληλεπιδράσεις του.

Η ιστορία του μποζονίου Higgs άρχισε το 1961, όταν ο Yoichiro Nambu, φυσικός στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, έδειξε ότι μία διαδικασία που ονομάζεται "αυθόρμητο σπάσιμο συμμετρίας", είναι σε θέση να εξηγήσει από που προέρχεται η μάζα. Για να καταλάβετε τι σημαίνει, φανταστείτε μια μαρμάρινη έδρα πάνω από ένα μεξικάνικο καπέλο. Αυτό το σχήμα είναι συμμετρικό, επειδή φαίνεται το ίδιο από όλες τις κατευθύνσεις. Εντούτοις, το μάρμαρο δεν είναι σταθερό και η συμμετρία αυθόρμητα σπάει όταν πέφτει στο χείλος, στο άκρο του καπέλου. Αυτό μπορεί να φαίνεται απλό, αλλά το πεδίο Higgs πραγματικά είναι σαν ένα μεξικάνικο καπέλο.

Ένα έτος αργότερα ο Jeffrey Goldstone, του πανεπιστημίου του Καίμπριτζ, και δύο μελλοντικοί νομπελίστες, οι Abdus Salam και Steven Weinberg, έδειξαν ότι υπήρξε μια ρωγμή σε αυτήν την προσέγγιση. Η πρώτη συμβολή του Higgs στο πρόβλημα αυτό - που έγινε πριν 40 χρόνια - ήταν να δείξει ότι ο Goldstone και οι συνάδελφοί του είχαν κάνει επίσης ένα λάθος. Αυτή η σημαντική ανακάλυψη δημοσιεύθηκε στο Physics Letters.

Ο Higgs πήγε έπειτα για να δείξει ότι το αυθόρμητο σπάσιμο της συμμετρίας θα μπορούσε να εξηγήσει πώς σωματίδια που ήταν ήδη γνωστά τότε μπορούσαν να έχουν μάζα. Επιπλέον, η θεωρία του Higgs πρόβλεψε την ύπαρξη αυτού που το περιγράφει ως το "εναπομείναντα σωματίδιο". Αυτό το νέο σωματίδιο ήταν το μποζόνιο Higgs.

Ο Higgs έστειλε αυτό το δεύτερο αποτέλεσμα στο ίδιο περιοδικό, Physics Letters, αλλά του είπαν ότι δεν ήταν κατάλληλο για σύντομη δημοσίευση και αναγκάστηκε να το στείλει σε ένα άλλο περιοδικό. Εντούτοις, άκουσε αργότερα μέσω ενός συναδέλφου ότι η εργασία του είχε απορριφθεί επειδή οι συντάκτες του περιοδικού θεώρησαν ότι "δεν ήταν σχετική προφανώς  με τη φυσική". Αρχικά ο Higgs αγανάκτησε, αλλά αργότερα συνειδητοποίησε ότι το πρώτο σχέδιο της εργασίας του "ήταν ελλιπής". Της πρόσθεσε δύο παραγράφους και την έστειλε σε ένα αμερικανικό περιοδικό, το Physical Review Letters, όπου έγινε αποδεκτή.

Πάντως η επιστημονική κοινότητα της σωματιδιακής φυσικής χρειάστηκε πολύ χρόνο για να αναγνωρίσει τη σημασία αυτής της εργασίας που είχε κάνει ο φυσικός του Εδιμβούργου. Ο Higgs θυμάται τις συζητήσεις πάνω στην εργασία του στα δύσπιστα ακροατήρια στο Χάρβαρντ και στο Princeton. "Με αντιμετώπιζαν σαν τρελάρα", θυμάμαι. "Στο τέλος της ημέρας δέχονταν ότι δεν ήμουν, αλλά δεν συνειδητοποίησαν τι χρήσιμο θα μπορούσαν να κάνουν με την εργασία".

Τελικά, οι Weinberg και Salam - οι οποίοι είχαν δείξει ότι είχε κάνει λάθος ο Higgs - χρησιμοποίησαν το μηχανισμό Higgs για να κάνουν μία από τις μεγαλύτερες σημαντικές ανακαλύψεις στην ιστορία της φυσικής, όταν συνδύασαν τις ασθενείς και τις ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις σε μια ενιαία δύναμη την ηλεκτρασθενή. Οι Weinberg, Salam και ένας αμερικανός φυσικός, ο Sheldon Glashow, μοιράστηκαν το βραβείο Νόμπελ του 1979 για τη φυσική για αυτήν την εργασία, και το μποζόνιο Higgs έγινε κομμάτι της φυσικής σωματιδίων.

Αν και ο Higgs είναι λίγο γνωστός έξω από την κοινότητα της φυσικής, το όνομά του έγινε γνωστό στα βρετανικά ΜΜΕ το 2002 όταν δημοσιεύτηκε στο Scotsman μιαδιαφωνία του Higgs με τον Stephen Hawking. Σύμφωνα με τον Higgs, αυτός είχε κάνει μερικές παρατηρήσεις για έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ του Hawking, που είναι πρώτιστα κοσμολόγος, και της κοινότητας των σωματιδιακών φυσικών. Τα δύο άτομα έχουν επιλύσει από τότε τις διαφορές τους, αν και ο Hawking ακόμα θεωρεί ότι το μποζόνιο Higgs δεν θα βρεθεί ποτέ.

Το υπόλοιπο δεν είναι εντελώς ιστορία, επειδή κανένας δεν έχει βρει ακόμα το μποζόνιο Higgs. Ο Higgs και χιλιάδες άλλοι φυσικοί είναι βέβαιοι ότι θα παρουσιαστεί μια μέρα στον Μεγάλο Συγκρουστή Αδρονίων  (LHC) του CERN. Εάν αυτό συμβεί τότε ο Higgs - και ενδεχομένως οι Englert και Brout - θα ετοιμάσουν τις βαλίτσες τους για την τελετή των βραβείων Νόμπελ στη Στοκχόλμη. Και εάν το μποζόνιο Higgs δεν μπορεί να βρεθεί στο LHC, οι φυσικοί θα έχουν ακόμα ένα τεράστιο πρόβλημα να λύσουν.

SOURCE  http://www.guardian.co.uk/        

21 Αυγούστου 2004

Effects of Media

Objectives: When you have completed this chapter, you will be able to describe several
important variables in the media through which the radiation passes and how they
affect the particles/waves arriving at the telescope. You will be able to describe
atmospheric “windows” and give an example. You will be able to describe the
effects of absorbing and dispersing media on wave propagation. You will be able
to describe Kirchhoff’s laws of spectral analysis, and give examples of sources of
spectral lines. You will be able to define reflection, refraction, superposition,
phase, interference, diffraction, scintillation, and Faraday rotation.

Electromagnetic radiation from space comes in all the wavelengths of the spectrum, from gamma
rays to radio waves. However, the radiation that actually reaches us is greatly affected by the
media through which it has passed. The atoms and molecules of the medium may absorb some
wavelengths, scatter (reflect) other wavelengths, and let some pass through only slightly bent
(refracted).

Atmospheric “Windows”
Earth’s atmosphere presents an opaque barrier to much of the electromagnetic spectrum. The
atmosphere absorbs most of the wavelengths shorter than ultraviolet, most of the wavelengths
between infrared and microwaves, and most of the longest radio waves. That leaves only visible
light, some ultraviolet and infrared, and short wave radio to penetrate the atmosphere and bring
information about the universe to our Earth-bound eyes and instruments.

The main frequency ranges allowed to pass through the atmosphere are referred to as the radio
window and the optical window. The radio window is the range of frequencies from about 5
MHz to over 300 GHz (wavelengths of almost 100 m down to about 1 mm). The low-frequency
end of the window is limited by signal absorption in the ionosphere, while the upper limit is
determined by signal attenuation caused by water vapor and carbon dioxide in the atmosphere.

The optical window, and thus optical astronomy, can be severely limited by atmospheric conditions
such as clouds and air pollution, as well as by interference from artificial light and the
literally blinding interference from the sun’s light. Radio astronomy is not hampered by most of
these conditions. For one thing, it can proceed even in broad daylight. However, at the higher
frequencies in the atmospheric radio window, clouds and rain can cause signal attenuation. For
this reason, radio telescopes used for studying sub-millimeter wavelengths are built on the highest
mountains, where the atmosphere has had the least chance for attenuation. (Conversely, most
radio telescopes are built in low places to alleviate problems with human-generated interference,
as will be explained in Chapter 6.)

Absorption and Emission Lines
As described in Chapter 3, a blackbody object emits radiation of all wavelengths. However,
when the radiation passes through a gas, some of the electrons in the atoms and molecules of the
gas absorb some of the energy passing through. The particular wavelengths of energy absorbed
are unique to the type of atom or molecule. The radiation emerging from the gas cloud will thus
be missing those specific wavelengths, producing a spectrum with dark absorption lines.

The atoms or molecules in the gas then re-emit energy at those same wavelengths. If we can
observe this re-emitted energy with little or no back lighting (for example, when we look at
clouds of gas in the space between the stars), we will see bright emission lines against a dark
background. The emission lines are at the exact frequencies of the absorption lines for a given
gas. These phenomena are known as Kirchhoff’s laws of spectral analysis:

1. When a continuous spectrum is viewed through some cool gas, dark spectral
lines (called absorption lines) appear in the continuous spectrum.
2. If the gas is viewed at an angle away from the source of the continuous spectrum,
a pattern of bright spectral lines (called emission lines) is seen against an otherwise
dark background.
Atmospheric Windows to Electromagnetic Radiation

The same phenomena are at work in the non-visible portions of the spectrum, including the radio
range. As the radiation passes through a gas, certain wavelengths are absorbed. Those same
wavelengths appear in emission when the gas is observed at an angle with respect to the radiation
source.
Why do atoms absorb only electromagnetic energy of a particular wavelength? And why do they
emit only energy of these same wavelengths? What follows here is a summarized explanation,
but for a more comprehensive one, see Kaufmann’s Universe, pages 90-96.
The answers lie in quantum mechanics. The electrons in an atom may be in a number of allowed
energy states. In the atom’s ground state, the electrons are in their lowest energy states. In order
to jump to one of a limited number of allowed higher energy levels, the atom must gain a very
specific amount of energy. Conversely, when the electron “falls” to a lower energy state, it
releases a very specific amount of energy. These discrete packets of energy are called photons.

Thus, each spectral line corresponds to one particular transition between energy states of the
atoms of a particular element. An absorption line occurs when an electron jumps from a lower
energy state to a higher energy state, extracting the required photon from an outside source of
energy such as the continuous spectrum of a hot, glowing object. An emission line is formed
when the electron falls back to a lower energy state, releasing a photon.

The diagram on the next page demonstrates absorption and emission of photons by an atom using
the Neils Bohr model of a hydrogen atom, where the varying energy levels of the electron are
represented as varying orbits around the nucleus. (We know that this model is not literally true,
but it is useful for describing electron behavior.) The varying series of absorption and emission
lines represent different ranges of wavelengths on the continuous spectrum. The Lyman series,
for example, includes absorption and emission lines in the ultraviolet part of the spectrum.

Emission and absorption lines are also seen when oppositely charged ions recombine to an
electrically neutral state. The thus formed neutral atom is highly excited, with electrons
transitioning between states, emitting and absorbing photons. The resulting emission and absorption
lines are called recombination lines. Some recombination lines occur at relatively low
frequencies, well within the radio range, specifically those of carbon ions.

Molecules, as well as atoms, in their gas phase also absorb characteristic narrow frequency bands
of radiation passed through them. In the microwave and long wavelength infrared portions of the
spectrum, these lines are due to quantized rotational motion of the molecule. The precise frequencies
of these absorption lines can be used to determine molecular species. This method is
valuable for detecting molecules in our atmosphere, in the atmospheres of other planets, and in
the interstellar medium. Organic molecules (that is, those containing carbon) have been detected
in space in great abundance using molecular spectroscopy. Molecular spectroscopy has become
an extremely important area of investigation in radio astronomy.

Reflection
RF radiation generally travels through space in a straight line. RF waves can be reflected by
certain substances, much in the same way that light is reflected by a mirror. The angle at which a
radio wave is reflected from a smooth metal surface, for example, will equal the angle at which it
approached the surface. In other words, the angle of reflection of RF waves equals their angle of
incidence.

This principle of RF reflection is used in antenna design to focus transmitted waves into a narrow
beam and to collect and concentrate received RF signals for a receiver. If a reflector is designed
with the reflecting surface shaped like a paraboloid, electromagnetic waves approaching parallel
to the axis of the antenna will be reflected and will focus above the surface of the reflector at the
feed horn. This arrangement is called prime focus and provides the large aperture (that is,
antenna surface area) necessary to receive very weak signals.

However, a major problem with prime focus arrangements for large aperture antennas is that the
equipment required at the prime focus is heavy and the supporting structure tends to sag under the
weight of the equipment, thus affecting calibration. A solution is the Cassegrain focus arrangement.
Cassegrain antennas add a secondary reflecting surface to “fold” the electromagnetic
waves back to a prime focus near the primary reflector. The DSN’s antennas (including the
GAVRT) are of this design because it accommodates large apertures and is structurally strong,
allowing bulky equipment to be located nearer the structure’s center of gravity.

The reflective properties of electromagnetic waves have also been used to investigate the planets
using a technique called planetary radar. With this technique, electromagnetic waves are transmitted
to the planet, where they reflect off the surface of the planet and are received at one or
more Earth receiving stations. Using very sophisticated signal processing techniques, the receiving
stations dissect and analyze the signal in terms of time, amplitude, phase, and frequency.
JPL’s application of this radar technique, called Goldstone Solar System Radar (GSSR), has been
used to develop detailed images and measurements of several main belt and near-Earth asteroids.

Refraction

Refraction is the deflection or bending of electromagnetic waves when they pass from one kind of
transparent medium into another. The index of refraction is the ratio of the speed of electromagnetic
energy in a vacuum to the speed of electromagnetic energy in the observed medium. The
law of refraction states that electromagnetic waves passing from one medium into another (of a
differing index of refraction) will be bent in their direction of travel.

Usually, substances of higher densities have higher indices of refraction. The index of refraction
of a vacuum, by definition, is 1.0. The index of refraction of air is 1.00029, water is 1.3, glass
about 1.5, and diamonds 2.4. Since air and glass have different indices of refraction, the path of
electromagnetic waves moving from air to glass at an angle will be bent toward the perpendicular
as they travel into the glass. Likewise, the path will be bent to the same extent away from the
perpendicular when they exit the other side of glass.

In a similar manner, electromagnetic waves entering Earth's atmosphere from space are slightly
bent by refraction. Atmospheric refraction is greatest for radiation from sources near the horizon
(below about 15° elevation) and causes the apparent altitude of the source to be higher than the
true height. As Earth rotates and the object gains altitude, the refraction effect decreases, becoming
zero at zenith (directly overhead). Refraction's effect on sunlight adds about 5 minutes to the
daylight at equatorial latitudes, since the sun appears higher in the sky than it actually is.

Superposition
Many types of waves, including electromagnetic waves, have the property that they can traverse
the same space independently of one another. If this were not the case, we would be unable to
see anything. Imagine you are standing at one end of a room in an art museum, trying to view a
painting on the far wall and this property did not apply. The light waves from all of the paintings
on the side walls crossing back and forth would disrupt the light waves coming directly to you
from the painting you were trying to view, and the world would be nothing but a blur. All these
electromagnetic waves do, in fact, additively combine their electric fields at the point where they
cross. Once they have crossed, each wave resumes in its original direction of propagation with its
original wave form. This phenomenon is called the property of superposition.
Phase
As applied to waves of electromagnetic radiation, phase is the relative measure of the alignment
of two wave forms of similar frequency. They are said to be in phase if the peaks and troughs of
the two waves match up with each other in time. They are said to be out of phase to the extent
that they do not match up. Phase is expressed in degrees from 0 to 360.

Interference
When two waves of the same frequency and moving in the same direction meet, the resulting
wave is the additive combination of the two waves. In the special case where two waves have the
same electric field amplitude (wave height) and are in phase, the resulting amplitude is twice the
original amplitude of each wave and the resulting frequency is the same as the original frequency
of each wave. This characteristic is called constructive interference. In the special case where
two waves have the same electric field amplitude and are 180° out of phase, the two waves cancel
each other out. This characteristic is called destructive interference.

Diffraction
When an electromagnetic wave passes by an obstacle in space, the wave is bent around the object.
This phenomenon is known as diffraction. The effects of diffraction are usually very small, so we
seldom notice it.
However, you can easily see the effect of diffraction for yourself. All you need is a source of
light, such as a fluorescent or incandescent light bulb. Hold two fingers about 10 cm in front of
one eye and make the space between your fingers very small, about 1 mm. Now look through the
space between your fingers at the light source. With a little adjustment of the spacing, you will
see a series of dark and light lines. These are caused by constructive and destructive interference
of light diffracting around your fingers.
The reason diffraction occurs is not exactly obvious. Christian Huygens in the mid-1600s offered
an explanation that, strange though it may seem, still nicely explains the observations. You will
recall the inverse-square law of electromagnetic propagation from Chapter 2. Electromagnetic
energy may be considered to propagate from a point source in plane waves. (The illustration of
reflection on page 34 shows the RF waves as planes.) The inverse square law applies not only to
the source of the energy but also to any point on a plane wave. That is, from any point on the
plane wave, the energy is propagated as if the point were the source of the energy. Thus, waves
may be considered to be continuously created from every point on the plane and propagated in
every direction.

For an infinite plane wave, the sideways propagation from each point is balanced by the propagation
from its neighbors, so the wave continues on as a plane. However, when a wave encounters
an object, the effect at the edges of the object is that the path of the radiation is slightly bent.

Plane Waves Encounter Object
Now suppose the radiation (for example, light) is then intercepted by a surface (such as a screen)
a short distance from the object. Then, compared to the parallel waves that have passed farther
from the object’s edge (for example “waves B, C, and D” in the illustration below), the waves
that have bent around the edges of the object (“waves A and E” for example) will have travelled a
shorter or longer distance from the object to any given point on the screen.

Diffraction Pattern

The effect is that the light waves are out of phase when they arrive at any given point on the
surface. If they are 180° out of phase, they cancel each other out (destructive interference) and
produce a dark line. If they are in phase, they add together (constructive interference) and
produce a bright line.
Diffraction is most noticeable when an electromagnetic wave passing around an obstacle or
through an opening in an obstacle (such as the slit between your fingers) is all of the same
frequency, or monochromatic.
The picture below shows a typical diffraction pattern seen when observing a star through a
telescope with a lens that focuses the light to a point (a converging lens).

Both optical and radio telescopes must take diffraction into account. In the case of radio telescopes,
the observed wavelengths are quite long, thus creating very wide diffraction patterns,
which can significantly detract from the resolution of the image. Thus more overlap and more
separation are needed to resolve the image. Larger antennas and interferometric arrays are ways
of dealing with loss of resolution due to diffraction.

Scintillation

As electromagnetic waves travel through Earth’s atmosphere, they pass through areas of varying
pressure, temperature, and water content. This dynamic medium has rapidly varying indices of
refraction, causing the waves to take different paths through the atmosphere. The consequence is
that at the point of observation, the waves will be out of phase and appear to be varying in
intensity. The effect in the visual range is that stars appear to twinkle and distant scenes on the
horizon appear to shimmer (for example, when we see distant “water” mirages in the hot desert).
In the radio range, the same phenomenon is called scintillation. The interplanetary and interstellar
media can have a similar effect on the electromagnetic waves passing through them.

A star will scintillate or twinkle most violently when it is low over the horizon, as its radiation
passes through a thick layer of atmosphere. A planet, which appears as a small disk, rather than a
point, will usually scintillate much less than a star, because light waves from one side of the disk
are “averaged” with light waves coming from other parts of the disk to smooth out the overall
image.

Technology has been developed for both radio and optical telescopes to significantly cancel out
the phase changes observed for a given source, thus correcting the resulting distortion. This
technology is not implemented on the GAVRT.

Faraday Rotation
Faraday rotation (or Faraday effect) is a rotating of the plane of polarization of the linearly
polarized electromagnetic waves as they pass through a magnetic field in a plasma. A linearly
polarized wave may be thought of as the sum of two circularly polarized waves of opposite hand.
That is, one wave is polarized to the right and one wave is polarized to the left. (Both waves are
at the same frequency.) When the linearly polarized wave passes through a magnetic field, the
right polarized wave component travels very slightly faster than the left polarized wave component.
Over a distance, this phenomenon has the effect of rotating the plane of the linearly polarized
wave. A measure of the amount of rotation can give a value of the density of a plasma.

For Further Study
• Reflection, refraction, and telescope design: Kaufmann, 102-116; Morrison et
al., 140-147, 150-158, 161-178.
• Radio metrics: http://deepspace.jpl.nasa.gov/920/public/923tech/95_20/
radio.htm; Morrison et al., 95-96, 167-168, 187-188.
• Superposition: Halladay and Resnick (3rd Ed.), 586.
• Interference and diffraction: Halladay and Resnick (3rd Ed.), Chapters 43, 45,
and 46.
• Faraday rotation: Wynn-Williams, 108-110.

(TO BE CONTINUED)

SOURCE  http://www2.jpl.nasa.gov/

Η γενιά του Πολυτεχνείου δεν είχε και δεν έχει μια ερμηνεία, μια διήγηση του εαυτού της, του ρόλου της, της αποστολής της. Έδωσε αρνητικά πρότυπα προς τις νέες γενιές. Ανακυκλώθηκε στην ψεύτικη συνείδηση, στις επαρχιώτικες μορφωτικά εκδοχές για την χώρα. Έτσι κατέληξε η γενιά της Αφωνίας όπως λέω στο τελευταίο ο μου βιβλίο. Η Αφωνία είναι το υπόβαθρο του ελέγχου. Έτσι οι εκπρόσωποι της έλεγξαν και την σκέψη μας με πολλούς τρόπους. Οι αντίπαλοι των χωροφυλάκων έγιναν χωροφύλακες της σκέψης μας. Εδώ και χρόνια ο τύπος, η τηλεόραση ελέγχεται από αυτούς ως υπαλλήλους εξουσιών, εξουσιών τρόπος του λέγειν ένα ψευτοκατεστημένο.
Επόμενο είναι στην χώρα να απουσιάζει ο Λόγος, ο Διάλογος ο δημόσιος διάλογος. Στην πολιτική επεβλήθηκε η κακιστοκρατία. Ποιος ήταν ο διάλογος με μια Ελληνική ματιά για την πτώση του τείχους του Βερολίνου; Φτώχεια, πιθηκισμός, επανάληψη, ρουτίνα. Ποια η συζήτηση, η ερμηνεία για το Πολυτεχνείο; Ορισμένοι γραφικοί τύποι σε θλιβερά γερασμένα διανοητικά τηλεοπτικά σαλόνια. Οι ένοχοι εκπρόσωποι μιας γενιάς. Επόμενα αντιμετωπίζουν την περιφρόνηση και την βία δυστυχώς των νέων γενεών. Αντί να είναι οι ηθικοί πνευματικοί πατέρες των νέων γενεών κατέληξαν αρνητικά πρότυπα.
Η Αφωνία και ο καριερισμός τους έφεραν τις πέτρες. Πέτρες και η επαναλαμβανόμενη τελετουργία της πορείας ενσωματώσιμες από καθεστωτικά σχέδια. Χρόνια επεδίωξα να ανοίξω μια συζήτηση για το Πολυτεχνείο και στάθηκε αδύνατο. Δείτε τον χαρακτηρισμό μου στο κείμενο για το Πολυτεχνείο στο βιβλίο «Από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ΚΚΚΑΣΟΡ ο Εκφυλισμός ενός Ιστορικού Εγχειρήματος». «Απαγορευμένο κείμενο» είναι ο χαρακτηρισμός. Άνθρωπος της «γενιάς» το έκοψε.
Έτσι η χώρα είναι νεκρή ιδεολογικά, μορφωτικά, ο διάλογος ανύπαρκτος. Επέστρεψα πρόσφατα από το εξωτερικό. Άνοιξα την τηλεόραση και την έκλεισα. Ας μείνουμε μόνο στην δημόσια τηλεόραση. Γιατί να πληρώνουν οι πολίτες την ηλιθιότητα, την προπαγάνδα, τον ολοκληρωτισμό, την πνευματική οκνηρία της. Γιατί να πληρώνουν τα χρέη της, την ελεφαντίαση, τις δημοσιοϋπαλληλικές καθεστωτικές εκμπομπές της. Θα φροντίσω άμεσα να βρω τρόπους να πληρώνω την Δ.Ε.Η. αλλά όχι την Πρασινογαλλάζια , την πεντακομματική ΥΕΝΕΔ. Μια Βαλκανική όχι Ευρωπαϊκή, όχι Ελληνική τηλεόραση.
Όταν η ιστορία, η γεωγραφία, ο πολιτισμός δίνει στην χώρα μας τον ρόλο της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ για τον νέο αιώνα. Αυτό μπορούσε και μπορεί να γίνει η Ελλάδα.
Θα σας πω κάτι που συνέβη τις τελευταίες ημέρες μετά την επιστροφή μου. Διαβάζω στην Corriere della sera της 12ης Νοεμβρίου ένα διάλογο του συγγραφέα Κλαούντιο Μαγκρις με τον Ορχάν Παμούκ. Στο τέλος του διαλόγου με ένα τρόπο μάλιστα κριτικό ο πρώτος ρωτά τον δεύτερο. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την Σκύλλα του Κεμαλισμού και την Χάρυβδη του Ισλάμ; Διαβάζοντας το μπήκα σε ένα διάλογο, μπήκα στην χαρά και την ανάταση του διαλόγου. Το σχήμα αυτό η Σκύλλα του Κεμαλισμού η Χάρυβδης του Ισλαμισμού ήταν ο τίτλος της ομιλίας μου στην Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α. κατά τα αποκαλυπτήρια του μνημείου της Ποντιακής Γενοκτονίας το 2006. Το μνημείο και η ομιλία μου εμπόδισαν τελικά να μπω στις Η.Π.Α. - Σικάγο μετά δύο χρόνια, τον Μάιο του 2008. Το κείμενο μου αυτό δημοσιεύθηκε σε έντυπα, βιβλία, όσο και ηλεκτρονικά μέσα. Το ζήτημα όμως δεν είναι αν έπεσε στα χέρια του Κλαούντιο Μαγκρις. Ο Μάγκρις δεν είναι διανοητικό λαμόγιο όπως τα εγχώρια.
Σε μια χώρα σε ένα περιβάλλον, διαλόγου διανοητικής εγρήγορσης, ηθικής έντασης, παράγονται ιδέες, λέξεις, ερμηνείες. Σχήματα που είναι κοινά σε ανθρώπους που δεν γνωρίζοντε, που ζουν σε διαφορετικούς τόπους.
Το κακό, το εγκληματικό για την χώρα είναι ότι απουσιάζει αυτό το Πνεύμα, αυτό το περιβάλλον, αυτός ο διανοητικός βιότοπος. Εδώ δολοφονούν το πνεύμα των Ελλήνων. Τι δεν έχω ακούσει από επίσημους κρατικούς, παρακρατικούς, κομματικούς μηχανισμούς για τις απόψεις μου γενικά αλλά και τον Κεμαλισμό, το Τουρκικό Ισλάμ. Αυτές που η Corrriere della sera προβάλει ενώ εδώ πολεμούν. Ούτε από την χούντα δεν τα άκουσα. Εκτός από το φαινόμενο της διανοητικής κλοπής. Αντί διανοητική παραγωγή έχουμε κλοπή. Διανοητικά λαμόγια.
Είναι όμως όλα αυτά φυσιολογικά για μια χώρα που λέγεται Ελλάδα και μια πόλη που λέγεται Αθήνα; Γιατί αυτή η ανωμαλία; Ποιοι είναι οι υπεύθυνοι, οι ένοχοι; οι οργανωτές της ανωμαλίας;
Αυτό ήταν το ιστορικό προϊόν που προσδοκούσαν γενιές ολόκληρες;
Όσο για αυτό που κάνω στο εξωτερικό στην Ιταλία και την Ρωσία τελευταία.
Έξω πάμε καλά. Τον εσωτερικό Γόρδιο Δεσμό πρέπει να κόψουμε.
Η πόρτα του Πολυτεχνείου είναι σήμερα στο μη Αθηναϊκό τηλεοπτικό Πρινγκιπάτο - Μπεηλίκι για να ακριβολογούμε.
Τέλος ας κάνουν το κτίριο του Πολυτεχνείου, Εθνική Πινακοθήκη και Αρχαιολογικό Μουσείο όπως πρότεινα για να σταματήσει ο βιασμός του.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
Μιλώντας σε Ρ/Σ

Since man first touched the moon and brought pieces of it back to Earth, scientists have thought that the lunar surface was bone dry. But new observations from three different spacecraft have put this notion to rest with what has been called "unambiguous evidence" of water across the surface of the moon.

The new findings, detailed in the Sept. 25 issue of the journal Science, come in the wake of further evidence of lunar polar water ice by NASA's Lunar Reconnaissance Orbiter and just weeks before the planned lunar impact of NASA's LCROSS satellite, which will hit one of the permanently shadowed craters at the moon's south pole in hope of churning up evidence of water ice deposits in the debris field.

The moon remains drier than any desert on Earth, but the water is said to exist on the moon in very small quantities. One ton of the top layer of the lunar surface would hold about 32 ounces of water, researchers said.  

"If the water molecules are as mobile as we think they are — even a fraction of them — they provide a mechanism for getting water to those permanently shadowed craters," said planetary geologist Carle Pieters of Brown University in Rhode Island, who led one of the three studies in Science on the lunar find, in a statement. "This opens a whole new avenue [of lunar research], but we have to understand the physics of it to utilize it."

Finding water on the moon would be a boon to possible future lunar bases, acting as a potential source of drinking water and fuel.

Apollo turns up dry

When Apollo astronauts returned from the moon 40 years ago, they brought back several samples of lunar rocks.

The moon rocks were analyzed for signs of water bound to minerals present in the rocks; while trace amounts of water were detected, these were assumed to be contamination from Earth, because the containers the rocks came back in had leaked.

"The isotopes of oxygen that exist on the moon are the same as those that exist on Earth, so it was difficult if not impossible to tell the difference between water from the moon and water from Earth," said Larry Taylor of the University of Tennessee, Knoxville, who is a member of one of the NASA-built instrument teams for India's Chandrayaan-1 satellite and has studied the moon since the Apollo missions.

While scientists continued to suspect that water ice deposits could be found in the coldest spots of south pole craters that never saw sunlight, the consensus became that the rest of the moon was bone dry.

But new observations of the lunar surface made with Chandrayaan-1, NASA's Cassini spacecraft, and NASA's Deep Impact probe, are calling that consensusinto question, with multiple detections of the spectral signal of either water or the hydroxyl group (an oxygen and hydrogen chemically bonded).

Three spacecraft

Chandrayaan-1, India's first-ever moon probe, was aimed at mapping the lunar surface and determining its mineral composition (the orbiter's mission ended 14 months prematurely in August after an abrupt malfunction). While the probe was still active, its NASA-built Moon Mineralogy Mapper (M3) detected wavelengths of light reflected off the surface that indicated the chemical bond between hydrogen and oxygen — the telltale sign of either water or hydroxyl.

Because M3 can only penetrate the top few millimeters of lunar regolith, the newly observed water seems to be at or near the lunar surface. M3's observations also showed that the water signal got stronger toward the polar regions. Pieters is the lead investigator for the M3 instrument on Chandrayaan-1.

Cassini, which passed by the moon in 1999 on its way to Saturn, provides confirmation of this signal with its own slightly stronger detection of the water/hydroxyl signal. The water would have to be absorbed or trapped in the glass and minerals at the lunar surface, wrote Roger Clark of the U.S. Geological Survey in the study detailing Cassini's findings.

The Cassini data shows a global distribution of the water signal, though it also appears stronger near the poles (and low in the lunar maria).

Finally, the Deep Impact spacecraft, as part of its extended EPOXI mission and at the request of the M3 team, made infrared detections of water and hydroxyl as part of a calibration exercise during several close approaches of the Earth-Moon system en route to its planned flyby of comet 103P/Hartley 2 in November 2010.

Deep Impact detected the signal at all latitudes above 10 degrees N, though once again, the poles showed the strongest signals. With its multiple passes, Deep Impact was able to observe the same regions at different times of the lunar day. At noon, when the sun's rays were strongest, the water feature was lowest, while in the morning, the feature was stronger.

"The Deep Impact observations of the Moon not only unequivocally confirm the presence of [water/hydroxyl] on the lunar surface, but also reveal that the entire lunar surface is hydrated during at least some portion of the lunar day," the authors wrote in their study.

The findings of all three spacecraft "provide unambiguous evidence for the presence of hydroxyl or water," said Paul Lucey of the University of Hawaii in an opinion essay accompanying the three studies. Lucey was not involved in any of the missions.

The new data "prompt a critical reexamination of the notion that the moon is dry. It is not," Lucey wrote.

Where the water comes from

Combined, the findings show that not only is the moon hydrated, the process that makes it so is a dynamic one that is driven by the daily changes in solar radiation hitting any given spot on the surface.

The sun might also have something to do with how the water got there.

There are potentially two types of water on the moon: that brought from outside sources, such as water-bearing comets striking the surface, or that that originates on the moon.

This second, endogenic, source is thought to possibly come from the interaction of the solar wind with moon rocks and soils.

The rocks and regolith that make up the lunar surface are about 45 percent oxygen (combined with other elements as mostly silicate minerals). The solar wind — the constant stream of charged particles emitted by the sun — are mostly protons, or positively charged hydrogen atoms.

If the charged hydrogens, which are traveling at one-third the speed of light, hit the lunar surface with enough force, they break apart oxygen bonds in soil materials, Taylor, the M3 team member suspects. Where free oxygen and hydrogen exist, there is a high chance that trace amounts of water will form.

The various study researchers also suggest that the daily dehydration and rehydration of the trace water across the surface could lead to the migration of hydroxyl and hydrogen towards the poles where it can accumulate in the cold traps of the permanently shadowed regions.

Prospect of Water Ice Spurs Excitement for Moon Exploration

Earth's aged, crater-pocked, and bone dry-appearing moon may well sport a wet look.

That outlook is gaining momentum via a treasure-trove of new scientific measurements gleaned by an international armada of moon-orbiting scientific scouts, including a report last week that craters near the lunar poles, always in shadow, may harbor water ice.

What's more is that such a prospect could fuel those eager to return human explorers to the moon, to establish a base camp there, and to hone talent and hardware for jumping off to other destinations.

History in the making

Locating, then mining and processing polar deposits of water ice on the moon, it is reasoned, would add up to a useful resource for future lunar inhabitants.

The idea of ice in the floors of sunlight-shy polar lunar craters was first aired in 1961 by Caltech researchers Kenneth Watson, Bruce Murray, and Harrison Brown. And in the late 1970s, James Arnold of the University of California, San Diego, suggested that comets and water-rich asteroids crashing into the moon could deposit water to the lunar surface.

Still, is the chatter about new lines of evidence supportive of water ice at the lunar poles a slam dunk situation?

"If ice is found we have to further explore it with landers, rovers, coring drills to assess its distribution and composition," explained Bernard Foing, the European Space Agency (ESA) project scientist for the now defunct ESA SMART-1 lunar orbiter. He is also the director of the International Lunar Exploration working Group (ILEWG).

Following that appraisal, Foing said that the next task is to organize how ice could be partly exploited on-the-spot in some areas to ease the next steps of human exploration towards an international lunar base.

Lunar natural parks

Foing also underscored the scientific merit of any ice find. That is, the lunar ice should be left intact in some "lunar natural parks" as a precious historical record of impacting comets and water-rich asteroids that have delivered the goods to the moon.

Foing paints a view of what might be found, in terms of water ice at the poles.

"I would expect the water ice could come in thin layers separated by layers of covering protective dust layers," he told SPACE.com. "The ice thickness would vary with the history of bombardment of comets and water rich asteroids, but also could come in patches on the surface."

How could water ice have stayed frozen inside shadowed craters, without sublimating into the lunar exosphere?

According to Foing, layers at colder temperatures than 80 degrees Kelvin would take billion of years to sublimate, if protected early enough from sputtering by meteorites or from energetic solar wind particles. Last week, NASA announced that its Lunar Reconnaissance Orbiter had found temperatures as low as minus 397 degrees Fahrenheit (minus 238 Celsius) in some shadowed craters, making them possibly the coldest place in the solar system.

"The next challenge for future missions will be to land in the permanently shadowed bottom of a polar crater and extract a few meters core of soil," Foing said, possibly sampling at once layers of comet material -- or water rich asteroids -- that impacted the moon in the past three billion years.

Uniform or patchy?

Similar in view is Clive Neal, a professor of civil engineering and geological sciences at the University of Notre Dame in Indiana. He is also chair of NASA's Lunar Exploration Analysis Group (LEAG) and also sits on the Planetary Science Subcommittee of the NASA Advisory Council.

"If the water ice is a slam dunk situation," Neal told SPACE.com, "we will need to know the distribution within the craters...is it uniform or patchy?"

If such a find it is to be used to support future moon exploration, Neal said that the magnitude of the deposits will also need to be quantified.

"We will also need to figure out where this stuff came from, which means sampling and analyzing the deposits...a non-trivial thing!"

So whatever is new and forthcoming regarding Earth's celestial next door neighbor, Neal has a bottom line: "This is an exciting time of discovery for the moon!"

Developing story

Observations that signatures of water ice have been detected on the moon that are robust, sound, and hold up within scientific circles may take a while.

That's the sense of Wendell Mendell, Chief of the Office for Lunar & Planetary Exploration, Constellation Systems Program Office at the NASA Johnson Space Center in Houston, Texas. He added that this view is a personal judgment and in no way reflects NASA policy or plans.

If the resource is found lurking within darkened craters, how do you get to it and extract either the ice or the water from some process?, Mendell asked.

Follow-on questions are many, Mendell told SPACE.com: In that kind of environment, how do you get mechanical systems and electronic systems to work? How do you get to the bottom of the crater? You are not going to drive...are you going to fly in? What will the rocket blast do to the ice deposits?  

"Enthusiasts may tell you that all of these questions are just details left to the engineers," Mendell said. "If so, when will the infrastructure be available to deal with these challenging design and operational issues?"

At first blush, even if water ice truly exists on the moon, it will be a curiosity, Mendell added. "I also will not believe it just from remote sensing data."

Sage advice comes from space scientist Alan Stern, former head of NASA's space science office.

"This is a developing story. My view is that much more will be known in a few months. So what looks tantalizing or even confusing today will be more compelling or more definitive soon," Stern said.

SOURCE  http://www.space.com/

 

Η λεξιπενία έχει επιβληθεί  και στην ονοματοδοσία μας. Γιάννης, Γιώργος, Κώστας, Νίκος, Μαρία, Απόστολος, ονομάζεται το 80% των Ελλήνων

Διαλέξτε, υιοθετήστε, τιμήσετε και προβάλλετε στο περιβάλλον σας, ένα εύηχο, νηματικό ελληνικό όνομα από τα 18 000 που έχουν καταγραφεί. Είναι δική σας προσωπική υπόθεση  .

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ  

 

Υπάρχουν πολλά πράγματα που είναι άγνωστα για την θέση και την σημασία των γυναικών στην αρχαιότητα. Μεγάλη μερίδα του κόσμου αγνοεί για παράδειγμα ότι στην αρχαιότητα υπήρχαν "Ολυμπιακοί αγώνες" για γυναίκες καθώς και ότι σε πανάρχαια εποχή οι γυναίκες είχαν δικαίωμα ψήφου.

ΑΙΘΡΑ
(10ος–9ος π.Χ. αιώνας) Μέσα από την άχλη της ιστορίας ξεπροβάλει η μυθική μορφή της Αίθρας, κόρης του βασιλιά της Τροιζήνος Πιτθέα και μάνας του Θησέως, με μία άλλη ιδιότητα άγνωστη στους πολλούς. Την ιδιότητα της δασκάλας της αριθμητικής (λογιστικής). Ιέρεια λοιπόν των απαρχών της πλέον εγκεφαλικής επιστήμης, η Αίθρα μάθαινε λογιστική (αριθμητική) στα παιδιά της Τροιζήνος, με εκείνη την πολύπλοκη μέθοδο, που προκαλεί δέος, μιας και δεν υπήρχε το μηδέν και οι αριθμοί συμβολίζονταν πολύπλοκα, αφού τα σύμβολά τους απαιτούσαν πολλές επαναλήψεις (Κρητομυκηναϊκό σύστημα αρίθμησης)

ΠΟΛΥΓΝΩΤΗ
(7ος–6ος π.Χ. αιώνας) Ο ιστορικός Λόβων ο Αργείος αναφέρει την Πολυγνώτη ως σύντροφο και μαθήτρια του Θαλού. Γνώστρια κατά τον Βοήθιο πολλών γεωμετρικών θεωρημάτων, λέγεται (μαρτυρία Βιτρουβίου), πως και αυτή συντέλεσε στην απλούστευση των αριθμητικών συμβόλων με την εισαγωγή της αρχής της ακροφωνίας, δηλαδή με την εισαγωγή αλφαβητικών γραμμάτων που αντιστοιχούσαν το καθένα σε το καθένα στο αρχικό γράμμα του ονόματος του αριθμού. Έτσι το Δ αρχικό του ΔΕΚΑ, παριστάνει τον αριθμό 10. Το Χ, αρχικό του ΧΙΛΙΑ παριστάνει τον αριθμό 1000 κοκ Κατά τον Βιτρούβιο η Πολυγνώτη διετύπωσε και απέδειξε πρώτη την πρόταση “ΕΝ ΚΥΚΛΩ Η ΕΝ ΤΩ ΗΜΙΚΥΚΛΙΩ ΓΩΝΙΑ ΟΡΘΗ ΕΣΤΙΝ”.

ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΙΑ
(6ος αιώνας π.Χ.). Ο Διογένης ο Λαέρτιος λόγιος-συγγραφέας την αναφέρει ως Αριστόκλεια ή Θεόκλεια. Ο Πυθαγόρας πήρε τις περισσότερες από τις ηθικές του αρχές από την Δελφική ιέρεια Θεμιστόκλεια, που συγχρόνως τον μύησε στις αρχές της αριθμοσοφίας και της γεωμετρίας. Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Αριστόξενο (4ος π.Χ. αιώνας) η Θεμιστόκλεια δίδασκε μαθηματικά σε όσους από τους επισκέπτες των Δελφών είχαν την σχετική έφεση. Ο μύθος αναφέρει ότι η Θεμιστόκλεια είχε διακοσμήσει τον βωμό του Απόλλωνος με γεωμετρικά σχήματα. Κατά τον Αριστόξενο ο Πυθαγόρας θαύμαζε τις γνώσεις και την σοφία της Θεμιστόκλειας γεγονός που τον ώθησε να δέχεται αργότερα και στην Σχολή του γυναίκες.

ΘΕΑΝΩ
(6ος π.Χ. αιώνας) Η Θεανώ από τον Κρότωνα, κόρη του γιατρού Βροντίνου, ήταν μαθήτρια και ένθερμη οπαδός του Πυθαγόρου. Παντρεύτηκε στην Σάμο τον μεγάλο Μύστη με τον οποίο είχε 36 χρόνια διαφορά ηλικίας. Δίδαξε στις πυθαγόρειες σχολές της Σάμου και του Κρότωνος. Η Θεανώ θεωρείται η ψυχή της θεωρίας των αριθμών, που έπαιξαν κυριαρχικό και καίριο ρόλο στην πυθαγόρεια διδασκαλεία. Στην ίδια αποδίδεται η πυθαγόρεια άποψη της “Χρυσής Τομής”. Της αποδίδονται ακόμα διάφορες κοσμολογικές θεωρίες. Μετά τον θάνατο του Πυθαγόρου ή Θεανώ τον διαδέχθηκε ως επικεφαλής της διασκορπισμένης πλέον κοινότητας. Με την βοήθεια των θυγατέρων της (Δαμούς, Μυίας ή Μυρίας και Αριγνώτης) διέδωσε το επιστημονικό και φιλοσοφικό πυθαγόρειο σύστημα σε όλη την Ελλάδα και την Αίγυπτο. Η Θεανώ έγραψε και βιβλιογραφία του Πυθαγόρου, που χάθηκε. Με τον Πυθαγόρα απέκτησε, εκτός από τις θυγατέρες και δύο υιούς, τον Τηλαύγη και τον Μνήσαρχο. Ο Ιάμβλιχος την μνημονεύει ως ‘μαθηματικόν άξιαν μνήμης κατά παιδείαν’.

ΔΑΜΩ
(6ος π.Χ. αιώνας). Θυγατέρα του Πυθαγόρου και της Θεανούς δίδαξε τα πυθαγόρεια δόγματα στην Σχολή του Κρότωνος. Μετά την διάλυσι της Σχολής, η Δαμώ, στην οποία ο Πυθαγόρας είχε εμπιστευτεί τα γραπτά του έργα, με την ρητή εντολή να μην τα ανακοινώσει σε αμύητους, κατέφυγε στην Αθήνα. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα τήρησε την παραγγελία του πατέρα της. Αργότερα όμως δημοσίευσε μόνο την γεωμετρική διδασκαλία του Πυθαγόρου, με την βοήθεια του Φιλολάου και του Θυμαρίδα. Η έκδοσι αυτή, που είχε (σύμφωνα με τον Ιάμβλιχο) τον τίτλο ‘Η ΠΡΟΣ ΠΥΘΑΓΟΡΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ’. Ήταν μία γεωμετρία ανωτέρου επιπέδου. Κατά τον Γέμινο, η κατασκευή του κανονικού τετραέδρου και η κατασκευή του κύβου οφείλονται στην Δαμώ. Η Δαμώ παντρεύτηκε στην Αθήνα κάποιον πυθαγόρειο και απέκτησε μία κόρη την Βιτάλη. Ο Διογένης ο Λαέρτιος της αποδίδει την θεώρηση: “ΤΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ ΤΟ ΚΑΛΛΙΣΤΟΝ ΣΦΑΙΡΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΩΝ ΣΤΕΡΕΩΝ, ΤΩΝ Δ’ ΕΠΙΠΕΔΩΝ ΚΥΚΛΟΝ’.

ΑΡΙΓΝΩΤΗ
(6ος π.Χ. αιώνας). Φιλόσοφος, συγγραφέας, μαθηματικός από την Σάμο. Ο Πορφύριος την αναφέρει ως θυγατέρα του Πυθαγόρου. “ΑΛΛΟΙ ΔΕ ΕΚ ΘΕΑΝΟΥΣ…ΥΙΟΝ ΤΗΛΑΥΓΗ ΠΥΘΑΓΟΡΟΥ ΑΝΑΓΡΑΦΟΥΣΙ ΚΑΙ ΘΥΓΑΤΕΡΑΝ ΜΥΙΑΝ, ΟΙ ΔΕ ΚΑΙ ΑΡΙΓΝΩΤΗΝ”. Το λεξικό του Σούδα την αναφέρει ως μαθήτρια του Πυθαγόρου “Αριγνώτη: μαθήτρια Πυθαγόρου του μεγάλου και Θεανούς, Σάμια φιλόσοφος Πυθαγορική”. Η Αριγνώτη έγραψε πολλά φιλοσοφικά έργα και μαθηματικό βιβλίο με τίτλο “ΠΕΡΙ ΑΡΙΘΜΩΝ” που χάθηκε. Μετά την διάλυσι της Σχολής επέστρεψε στην Σάμο.

ΜΥΙΑ
(6ος π.Χ. αιώνας).Μυία ή Μυρία, κόρη του Πυθαγόρου και της Θεανούς. Πυθαγόρεια και η ίδια. Γυναίκα του Μίλωνος του Κροτωνιάτου. Δίδαξε στην Σχολή του Κρότωνος. Αναφέρεται ως γνώστρια της γεωμετρίας. Της αποδίδεται η επινόησις της τρίτης (ή εστηκυίας) μεσότητος, δηλαδή αναλογίας.

ΔΕΙΝΩ
(6ος π.Χ. αιώνας). Γυναίκα του Βροντίνου. Μαθήτρια και πεθερά του Πυθαγόρου, γνώστρια της αριθμοσοφίας. Μελέτησε, κατά τον Dasypodious, τους ελλιπείς αριθμούς. Ένας αριθμός λέγεται ελλιπής, όταν οι γνήσιοι διαιρέτες του (δηλαδή οι διαιρέτες εκτός του εαυτού του), αν προστεθούν δίνουν άθροισμα μικρότερο του ιδίου του αριθμού. Έτσι ο αριθμός 8 είναι ελλιπής γιατί 1+2+4=7<8

ΕΛΟΡΙΣ η Σαμία
(6ος π.Χ. αιώνας). Μαθήτρια του Πυθαγόρου. Γνώστρια της Γεωμετρίας.

ΦΙΝΤΥΣ
(6ος π.Χ. αιώνας).Αναφέρεται και ως Φίλτυς. Μαθήτρια του Πυθαγόρου, θυγατέρα του Θέοφρη από τον Κρότωνα και αδελφή του Βυνδάκου. Δίδαξε στην Σχολή του Κρότωνος. Ο Ρωμαίος συγγραφέας Βοήθιος την αναφέρει ως εμπνεύστρια της ισότητος που συνδέει τις Πυθαγόρειες τριάδες.

ΜΕΛΙΣΣΑ
(6ος π.Χ. αιώνας).Μαθήτρια του Πυθαγόρου. Ασχολήθηκε με την κατασκευή κανονικών πολυγώνων. Ο Λόβων ο Αργείος γράφει για μία άγνωστη εργασία της: “Ο ΚΥΚΛΟΣ ΦΥΣΙΝ (η Μελίσσα) ΤΩΝ ΕΓΓΡΑΦΟΜΕΝΩΝ ΠΟΛΥΓΩΝΩΝ ΑΠΑΝΤΩΝ ΕΣΤΙ”.

ΤΥΜΙΧΑ
(6ος π.Χ. αιώνας).Η Τυμίχα γυναίκα του Κροτωνιάτου Μυλλίου ήταν (σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο) Σπαρτιάτισσα, γεννημένη στον Κρότωνα. Από πολύ νωρίς έγινε μέλος της Πυθαγόρειας κοινότητος. Αναφέρεται από τον Ιάμβλιχο ένα σύγγραμμά της σχετικά με τους “φίλους αριθμούς”(*6). Μετά την καταστροφή της σχολής από τους δημοκρατικούς του Κρότωνος η Τυμίχα κατέφυγε στις Συρακούσες. Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος απαίτησε από την Τυμίχα να του αποκαλύψει τα μυστικά της Πυθαγόρειας διδασκαλείας έναντι μεγάλης αμοιβής. Αυτή αρνήθηκε κατηγορηματικά και μάλιστα έκοψε με τα δόντια την γλώσσα της και την έφτυσε στο πρόσωπο του Διονυσίου. Το γεγονός αυτό αναφέρουν ο Ιππόβοτος και ο Νεάνθης.

ΠΤΟΛΕΜΑΪΣ
(6ος π.Χ. αιώνας). Νεοπυθαγόρεια φιλόσοφος, μουσικός και μαθηματικός. Την αναφέρει ο Πορφύριος στο έργο του “ΕΙΣ ΤΑ ΑΡΜΟΝΙΚΑ ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΥ ΥΠΟΜΝΗΜΑ”. Κατά τον Πορφύριο (νέοπλατωνικό φιλόσοφο του 3ου μ.Χ. αιώνα) η Πτολεμαϊς μεταξύ άλλων απέδειξε και την πρόταση: “ΕΑΝ ΔΥΟ ΑΡΙΘΜΟΙ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΑΝΤΕΣ ΑΛΛΗΛΟΥΣ ΠΟΙΩΣΙ ΤΙΝΑΣ, ΟΙ ΓΕΓΟΜΕΝΟΙ ΕΞ ΑΥΤΩΝ ΙΣΟΙ ΑΛΛΗΛΟΙΣ ΕΣΟΝΤΑΙ” (δηλαδή αβ=βα)

ΠΥΘΑΓΟΡΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
(γύρω στον 6ον–5ον π.Χ. αιώνα). Ο Ιάμβλιχος στο έργο του “ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΙΚΟΥ ΒΙΟΥ” διέσωσε τα ονόματα δεκαεπτά πυθαγορείων γυναικών που ήταν γνώστριες της πυθαγόρειας φιλοσοφίας και των πυθαγορείων μαθηματικών. Ήδη έχουμε αναφέρει μερικές από αυτές. Οι υπόλοιπες είναι:
Ρυνδακώ, αδελφή Βυνδάκου.
Οκκελώ και Εκκελώ (αδελφές) από τις Λευκάνες.
Χειλωνίς, κόρη Χείλωνος του Λακεδαιμονίου.
Κρατησίκλεια, σύζυγος Κλεάνορος του Λακεδαιμονίου.
Λασθένεια η Αρκάς.
Αβροτέλεια κόρη Αβροτέλους του Ταραντίνου.
Εχεκράτεια η Φλιασία.
Θεανώ γυναίκα του Μεταποντίνου Βροντίνου. (Δεν πρέπει να συγχέεται με την Θεανώ την σύζυγο του Πυθαγόρου και κόρη του Κροτωνιάτη Βροντίνου)
Τυρσηνίς, η Συβαρίτις.
Πεισιρρόδη η Ταραντινίς.
Θεαδούσα η Λάκαινα.
Βοιώ η Αργεία.
Βαβέλυκα η Αργεία.
Κλεαίχμα αδελφή Αυτοχαρίδα του Λάκωνος.
Νισθαιαδούσα.

ΔΙΟΤΙΜΑ από την Μαντινεία
(6ος–5ος π.Χ. αιώνας).Στο “Συμπόσιον” του Πλάτωνος, ο Σωκράτης αναφέρεται στην Δασκάλα του Διοτίμα, ιέρεια στην Μαντίνεια, που υπήρξε Πυθαγόρεια και γνώστρια της πυθαγόρειας αριθμοσοφίας. Κατά μαρτυρία του Ξενοφώντος, η Διοτίμα δεν ήταν άπειρη των πλέον δυσκολονόητων γεωμετρικών θεωρημάτων.

ΒΙΤΑΛΗ
(6ος–5ος π.Χ. αιώνας). Βιτάλη ή και Βιστάλα, κόρη της Δαμούς και εγγονή του Πυθαγόρου. Γνώστρια των πυθαγόρειων μαθηματικών. Η Δαμώ προτού πεθάνει της εμπιστεύτηκε τα “υπομνήματα”, δηλαδή τα φιλοσοφικά κείμενα του πατέρα της.

ΠΕΡΙΚΤΙΟΝΗ
(5ος π.Χ. αιώνας). Πυθαγόρεια φιλόσοφος, συγγραφέας και μαθηματικός. Διάφορες πηγές την ταυτίζουν με την Περικτιόνη την μητέρα του Πλάτωνος και κόρη του Κριτίου. Ο μαθηματικός Πλάτων, όπως και ο φιλόσοφος Πλάτων, οφείλει την πρώτη γνωριμία του με τα μαθηματικά και την φιλοσοφία στην Περικτιόνη. Ο Πλάτων δεν αναφέρει το παραμικρό για την μητέρα του. Ήταν βαθιά χολωμένος μαζί της επειδή αυτή μετά από τον θάνατο του Αρίστωνος (του πατέρα του Πλάτωνος) παντρεύτηκε με κάποιον Αθηναίο, με το όνομα Πυριλάμπης στον οποίο αφοσιώθηκε. Στο γεγονός αυτό ίσως οφείλεται και ο “μισογυνισμός” του μεγάλου φιλοσόφου, που παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του άγαμος. Ο Στοβαίος στο “Ανθολόγιο” του, γράφει για την Περικτιόνη ότι κατείχε τα της γεωμετρίας και της αριθμητικής: “…ΓΑΜΕΤΡΙΑ ΜΕΝ ΩΝ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑΛΛΑ ΤΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΤΙΝΑ ΤΩΝ ΕΟΝΤΩΝ ΚΑΤΑΣΧΟΛΕΟΝΤΑΙ , Α ΔΕ ΣΟΦΙΑ ΠΕΡΙ ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΓΕΝΗ ΤΩΝ ΕΟΝΤΩΝ, ΟΥΤΩΣ ΓΑΡ ΕΧΕΙ ΣΟΦΙΑ ΠΕΡΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΓΕΝΗ ΤΩΝ ΕΟΝΤΩΝ”.

ΛΑΣΘΕΝΕΙΑ
(4ος π.Χ. αιώνας). Η Λασθενία από την Αρκαδία είχε μελετήσει τα έργα του Πλάτωνος και ήλθε στην Ακαδημία (του Πλάτωνος) για να σπουδάσει μαθηματικά και φιλοσοφία. Μετά τον θάνατο του Πλάτωνος συνέχισε τις σπουδές της κοντά στον ανεψιό του Σπεύσιππο. Αργότερα έγινε και αυτή φιλόσοφος και σύντροφος του Σπευσίππου. Σύμφωνα με τον Αριστοφάνη τον Περιπατητικό στην Λασθένεια οφείλεται και ο επόμενος ορισμός της σφαίρας: “ΣΦΑΙΡΑ ΕΣΤΙΝ ΣΧΗΜΑ ΣΤΕΡΕΟΝ ΥΠΟ ΜΙΑΣ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ, ΠΡΟΣ ΗΝ, ΑΦ’ ΕΝΟΣ ΣΗΜΕΙΟΥΤΩΝ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ ΚΕΙΜΕΝΩΝ, ΠΑΣΑΙ ΑΙ ΠΡΟΣΠΙΠΤΟΥΣΑΙ ΕΥΘΕΙΑΙ ΙΣΑΙ ΑΛΛΗΛΑΙΣ ΕΙΣΙΝ”.

ΑΞΙΟΘΕΑ
(4ος π.Χ. αιώνας).Μαθήτρια και αυτή, όπως και η Λασθένεια, της ακαδημίας του Πλάτωνος. Ήλθε στην Αθήνα από την Πελοποννησιακή πόλι Φλιούντα. Έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα μαθηματικά και την φυσική φιλοσοφία. Αργότερα δίδαξε τις επιστήμες αυτές στην Κόρινθο και την Αθήνα..

ΝΙΚΑΡΕΤΗ η Κορίνθια
Αναφέρεται από τον Ν. Χατζηδάκι ως “ΤΗΣ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑΣ ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΣ”. Την αναφέρει ακόμα και ο Ε. Σταμάτης. Από τους αρχαίους συγγραφείς την μνημονεύει ο Στοβαίος. Κατά τον Ν. Χατζηδάκι, στην Νικαρέτη οφείλεται η επαναδιατύπωσις και η απόδειξις του θεωρήματος: “ΠΑΝΤΟΣ ΤΡΙΓΩΝΟΥ ΜΙΑΣ ΤΩΝ ΠΛΕΥΡΩΝ ΠΡΟΣΕΚΒΛΕΙΘΕΙΣΗΣ, Η ΕΝΤΟΣ ΓΩΝΙΑ ΕΚΑΤΕΡΑΣ ΤΩΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΓΩΝΙΩΝ ΜΕΙΖΩΝ ΕΣΤΙ”.

ΑΡΕΤΗ η Κυρηνεία
(4ος–3ος π.Χ. αιώνας). Κόρη του Αριστίππου, ιδρυτού της Κυρηναϊκής φιλοσοφικής σχολής, η Αρετή (συναντάται και ως Αρήτη) σπούδασε στην ακαδημία του Πλάτωνος. Λέγεται ότι δίδαξε μαθηματικά, φυσική και ηθική φιλοσοφία στην Αττική για αρκετά χρόνια και ότι έγγραψε σαράντα τουλάχιστον βιβλία ποικίλου περιεχομένου, από τα οποία τα δύο περιελάμβαναν και πραγματείες για τα μαθηματικά. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, τον διαδέχθηκε, κατόπιν εκλογής στην διεύθυνσι της Σχολής. Χαρακτηριστικό είναι ότι ανάμεσα στους μαθητές της συγκαταλέγονταν και 100 περίπου φιλόσοφοι. Ο John Morans στο βιβλίο του “Women in Science” αναφέρει ότι το επίγραμμα του τάφου της έγγραφε: Το μεγαλείο της Ελλάδος, με την ομορφιά της Ελένης, την πέννα του Αριστίππου, την ψυχή του Σωκράτους και την γλώσσα του Ομήρου”.
Ο υιός της Αρετής, ο Αρίστιππος ο Νεώτερος, προήγαγε σημαντικά την Κυρηναϊκή φιλοσοφία. Κατά τον Αθηναίο (λόγιο, σοφιστή και συγγραφέα, 2ος – 3ος μ.Χ. αιώνας), η Αρετή διηγείτο στους μαθητές της το εξής ανέκδοτο: Όταν κάποιος μαθητής της Ακαδημίας ισχυρίστηκε ότι η τέχνη της αρίθμησης οφείλεται στον Παλαμήδη, ο Πλάτων τον ρώτησε “Ώστε χωρίς τον Παλαμήδη ο Αγαμέμνων δεν θα ήξερε πόσα πόδια του έδωσε η φύσις;”

ΠΥΘΑΪΣ
(2ος π.Χ. αιώνας). Γεωμέτρης, κόρη του μαθηματικού Ζηνοδώρου. Ασχολήθηκε, μαζί με τον πατέρα της, με εμβαδά επιπέδων χωρίων. Την αναφέρει ο Ευτόκιος. Ο Θέων ο Αλεξανδρεύς (4ος μ.Χ. αιώνας) στα σχόλιά του στην “ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΙ” του Πτολεμαίου γράφει: “ΠΟΙΗΣΟΜΕΘΑ ΔΗ ΤΗΝ ΤΟΥΤΩΝ ΑΠΟΔΕΙΞΙΝ ΕΝ ΕΠΙΤΟΜΗ ΕΚ ΤΩΝ ΖΗΝΟΔΩΡΟΥ ΚΑΙ ΠΥΘΑΪΔΟΣ ΔΕΔΕΙΓΜΕΝΩΝ ΕΝ ΤΩ ΠΕΡΙ ΙΣΟΠΕΡΙΜΕΤΡΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ”.

ΠΑΝΔΡΟΣΙΩΝ
(4ος μ.Χ. αιώνας). Συναντάται κει ως Πάνδροσος. Αλεξανδρινή γεωμέτρης, μάλλον μαθήτρια του Πάππου, ο οποίος της αφιερώνει και το γ’ βιβλίο της “ΣΥΝΑΓΩΓΗΣ”. Η Πανδροσίων χωρίζει τα γεωμετρικά προβλήματα σε τρεις κατηγορίες: “ΤΡΙΑ ΓΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΩΝ ΕΝ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΝ ΑΥΤΩΝ ΕΠΙΠΕΔΑ ΚΑΛΕΙΣΘΑΙ, ΤΑ ΔΕ ΓΡΑΜΜΙΚΑ”.

ΥΠΑΤΙΑ
(370 – 415 μ.Χ.). Σπούδασε στη νεοπλατωνική σχολή του Πλούταρχου του Νεότερου και της κόρης του Ασκληπιγένειας στην Αθήνα. Την εποχή εκείνη υπήρχε διάκριση μεταξύ των νεοπλατωνικών σχολών της Αλεξάνδρειας και της Αθήνας. Η σχολή της Αθήνας τόνιζε περισσότερο τη μαγεία και την απόκρυφη επιστήμη. Αλλά για τους Χριστιανούς, όλοι οι Πλατωνιστές ήταν επικίνδυνοι αιρετικοί.

SOURCE  http://users.forthnet.gr/